ஈழத்து சிறுகதை பகுப்பாய்வு ( 05) : வ.ந.கிரிதரனின் ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’ - காலப் பேரழிவு, இருத்தலியல் மீறல் மற்றும் பின்நவீனத்துவ அறிவியல் புனைகதை! - ஏ.எச்.எம்.நவாஷ் (ஈழக்கவி) -

“எவ்வளவு மாசுபடுத்த முடியுமோ அவ்வளவுக்கு மாசுபடுத்தப்பட்டு விட்டது இந்த அழகிய நீல வண்ணக் கோள்... மானுட வரலாற்றில் மிகப்பெரியதொரு பாய்ச்சலை நிகழ்த்திக் காட்டவுள்ளார் ஆத்மாநாம்.”  — வ.ந.கிரிதரன், ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’ (2005)

 1. அறிமுகம்:

எதிர்காலத்தின் நிழலும் அறிவியலின் அகந்தையும்

வ.ந.கிரிதரனின் ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’ உரைபடைப்பு, தமிழ் அறிவியல் புனைகதை (Tamil Science Fiction) தளத்தில் வெறும் தொழில்நுட்ப நுட்பங்களை விவரிக்கும் கதையாக அமையாமல், ஆழமான தத்துவார்த்தக் கேள்விகளையும் சூழலியல் அறவியலையும் எழுப்பும் ஒரு முன்னோடிப் படைப்பாகத் திகழ்கிறது. கி.பி. 3025 ஆம் ஆண்டினைப் பின்னணியாகக் கொண்ட பிரதியை, ஒப்பீட்டு இலக்கியம் மற்றும் பண்பாட்டு விமர்சனப் பாணியில் (Ecocriticism, Existentialism, and Science & Technology Studies) பகுப்பாய்வு செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது இக்கட்டுரை.

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து உலக இலக்கிய வெளியில் அறிவியல் புனைகதைகள் (Science Fiction) வெறும் தொழில்நுட்பச் சாதனைகளின் கற்பனைப் பெட்டகங்களாக மட்டும் இயங்கவில்லை; மாறாக, அவை மனிதகுலத்தின் தார்மீக வீழ்ச்சியையும் எதிர்காலச் சூழலியல் பேரழிவுகளையும் முன்னறிவிக்கும் தத்துவார்த்த எச்சரிக்கைக் குரல்களாக உருமாறியுள்ளன. தமிழ் இலக்கியச் சூழலில், வ.ந.கிரிதரனின் ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’ சிறுகதை இந்த உலகளாவிய மாற்றுப் பார்வையின் மிக முக்கியமான மைல்கல்லாகத் திகழ்கிறது. கி.பி. 3025 ஆம் ஆண்டின் வறண்ட நிலப்பரப்பை களமாகக் கொண்ட இப்படைப்பு, தொழில்நுட்பத்தின் உச்சக்கட்ட வளர்ச்சி மனிதனை விடுவிக்கிறதா அல்லது அவனது ஆன்மீக மற்றும் உயிரியல் இருப்பை முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறிகிறதா என்ற ஆழமான வினாவை எழுப்புகிறது.

1. 1 முன்னுரை குறிப்புகள்:

(i) அறிவியல் எல்லைகளும் அறவியலும் (The Scientific Horizon):

தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் மனிதனை அண்டவெளியில் பயணிக்க வைத்தாலும், அது மனிதனின் உயிரியல் மற்றும் தத்துவார்த்த எல்லையை எங்கு கொண்டுபோய் நிறுத்துகிறது என்பதைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.

(ii) மனித உடலின் இயந்திரமயமாக்கல் (Mechanization of Human Body):

உறுப்புகளை அடிக்கடி மாற்றுவதன் மூலம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழும் மனித சமூகம், இயற்கையின் விதிகளிலிருந்து விலகி இயந்திரத் தன்மையை எட்டியுள்ளதைக் காட்டுகிறது.

(iii) இறுதித் துயரம் (The Final Paradox):

அறிவியல் ரீதியாகப் பரிசோதனை வெற்றியடைந்துவிட்டது என்று விஞ்ஞானி கருதும்போது, மனித ஆன்மா பறிபோய்விட்ட முரண் கதையின் பலமாகும்.

2. சூழலியல் பேரழிவும் மானுடச் சகாப்தத்தின் முரண்களும்

(Eco-Critique & Anthropocene Paradox)

 “கி.பி. 2800 அளவிலேயே இந்த நீலவண்ணக் கோளிலிருந்து உயிரினங்கள் அனைத்தும், ஆறறிவு போட்ட குதியாட்டத்தில், மனிதனைத் தவிர அழிந்தொழிந்து போய் விட்டன... எவ்வளவு மாசுபடுத்த முடியுமோ அவ்வளவுக்கு மாசுபடுத்தப்பட்டு விட்டது இந்த அழகிய நீல வண்ணக் கோள்.” — வ.ந.கிரிதரன், ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’

{சூழலியல் வீழ்ச்சியும் மௌனமும் (Ecological Collapse): இயற்கையின் ஒலிகள் முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறியப்பட்டு, செயற்கைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சுருங்கிவிட்ட எதிர்காலப் பூமியின் சித்திரம்.}

மேற்கத்திய சூழலியல் விமர்சகர்களின் (Ecocriticism) பார்வையில், மானுடச் சகாப்தம் (Anthropocene) என்பது மனிதன் தனது அறிவுத் திமிரால் புவிக்கோளத்தின் (Biosphere) இயற்கையான சமநிலையைச் சிதைத்த வரலாறாகும். இக்கதையின் தொடக்கத்தில் ஒலிக்காத சேவல் கூவல்களும், பறவைகளின் மௌனமும் வெறும் இயற்கைக் குறைபாடல்ல; அது மனிதனின் அதீத நுகர்வுப் பண்பாட்டால் (Hyper-Consumerism) உயிரினப் பல்வகைமை (Biodiversity) முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டமையின் தடையங்களாகும். கதிரவன் 'சிவப்பு அரக்கன்' (Red Giant) நிலைக்கு வருவதற்குப் பல பில்லியன் வருடங்கள் இருக்கும்போதே, மனிதன் தனது சுயநலத்தால் பூமியை வாழுவதற்குத் தகுதியற்ற இடமாக மாற்றிவிட்டு, அண்டவெளியில் அகதியாகத் தப்பியோட முயலும் அவலத்தை இக்கதை மிகக் கூர்மையாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

2.1 மானுடச் சகாப்தமும் உயிர்க்கோளச் சிதைவும் (The Anthropocene & Biospheric Collapse)

{உயிரினப் பல்வகைமை அழிவு (Loss of Bio-diversity): சேவல்கள் மற்றும் பறவைகளின் ஒலிகள் அற்றுப் போய், இயற்கையின் இசை முற்றிலுமாக மௌனமாக்கப்பட்ட கோளத்தின் துயர நிலை.}

புவியியல் மற்றும் சூழலியல் வரலாற்றில், மனிதனின் நேரடியான தொழில்மயமாக்கலும் ஆதிக்கமும் புவியின் இயற்கையான சுழற்சிகளைத் தலைகீழாக மாற்றிவிட்ட காலத்தையே 'மானுடச் சகாப்தம்' (Anthropocene) என்று நவீன அறிவியலும் மெய்யியலும் வரையறுக்கின்றன.

• இக்கதையின் தொடக்கத்திலேயே ஆசிரியர் வரைந்துகட்டும் சித்திரம் மிகுந்த அதிர்ச்சி தரக்கூடியது—சேவல்களினதோ பறவைகளினதோ ஒலிகளேதுமில்லாமலே பொழுது புலருகிறது. உயிரியற் பல்வகைமை (Biodiversity) முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறியப்பட்டு, இயற்கையின் ஒலிகள் மௌனமாக்கப்பட்ட ஒரு சுடுகாட்டு அமைதியை இப்பின்னணி வெளிப்படுத்துகிறது.
• மனிதன் தனது 'ஆறறிவு' என்னும் அகந்தையால் பூமியின் இயற்கையான வரம்புகளை மீறிச் செயல்பட்டு, ஏனைய சக உயிரினங்களை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டதன் 'உயிர்க்கொலைச் சாட்சியமாக' (Ecocide) இக்கதை அமைகிறது.

2.2 மூலதனச் சூழலியலும் மாற்று உணவுப் பண்பாடும் (Capitalocene & Synthetic Survival)

{செயற்கை வாழ்வியலும் நுகர்வும் (Synthetic Existence): இயற்கை வளங்கள் சூறையாடப்பட்டதால், மாத்திரை உணவுகளை நம்பி வாழும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட மனிதச் சமூகம்.}

சூழலியல் கோட்பாட்டாளர்களின் 'மூலதனச் சூழலியல்' (Capitalocene) கருத்தியலின்படி, இயற்கையைச் சுரண்டிச் சொத்து சேர்ப்பதும், அதனை ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாற்றுவதுமே நவீன நாகரிகத்தின் இலக்காக உள்ளது.

• கதையில் மனிதர்கள் இயற்கையான உணவு முறைகளைத் துறந்துவிட்டு 'மாத்திரை உணவு வகைகள்' (Synthetic Foods) பாவிக்கத் தொடங்கி மூன்று நூற்றாண்டுகளைத் தாண்டிவிட்டதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
• மண், நீர், காற்று மற்றும் மரங்களின் வழியாக மனிதன் இயற்கையோடு கொண்டிருந்த பல்லாயிரமாண்டு உறவு துண்டிக்கப்பட்டு, அவன் ஒரு செயற்கைக் கூண்டுக்குள் (Artificial Enclosure) அடைபட்டுள்ள பரிதாபநிலையை இது சுட்டுகிறது.

2.3 கோள் ரீதியான அகதி நிலையும் அண்டவெளித் தப்பியோட்டமும் (Planetary Exile & Cosmic Refugee)

{கோள்விட்டுத் தப்பியோடும் அகதி நிலை (Planetary Escapism): பூமியைத் தாங்களே வாழுவதற்குத் தகுதியற்றதாக்கிவிட்டு, மாற்றுக்கோள்களைத் தேடி அலையும் அவலமான அண்டவெளிப் பாய்ச்சல்.}

• கதிரவன் 'சிவப்பு அரக்கன்' (Red Giant) நிலைக்கு மாறுவதற்குப் பல பில்லியன் வருடங்கள் இருக்கும்போதே, மனிதன் தனது பேராசையாலும் முறையற்ற சூழல் மேலாண்மையாலும் பூமியை வாழுவதற்குத் தகுதியற்றதாக மாற்றிவிட்டான்.
• இயற்கையைப் பாதுகாத்து பூமியை வாழத்தக்கதாக மாற்றுவதற்குப் பதிலாக, "ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னிருந்த பூமியின் நிலையினையொத்த கோளமொன்றினைக் காண்பதற்கான தேடுதலை விரைவுபடுத்துதல்" என்பதே மனிதகுலத்தின் ஒரே குறிக்கோளாக மாறுகிறது.
• இது அறிவியலின் முற்போக்கான வளர்ச்சி அல்ல; மாறாக, தான் வசிக்கும் வீட்டைத் தன் கையாலேயே தீயிட்டு கொளுத்திவிட்டு, வேறு வீட்டுக்குத் தப்பியோடும் அகதி மனநிலையின் (Refugee Mentality) உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடாகும்.

3. தொலைகாவுதலும் இருத்தலியல் சிக்கல்களும்: உடலும் ஆன்மாவும் (Existentialism & Identity Crisis)

“அறையினைத் திறந்த மருத்துவ விஞ்ஞானிகளை வெற்றிகரமாகத் தொலைகாவப்பட்டிருந்தஆத்மாவின் ஆத்மாவற்ற ஸ்தூல உடல் வரவேற்றது.” — வ.ந.கிரிதரன், ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’

{இருத்தலியல் மற்றும் ஆன்மாவின் இழப்பு (Existential Crisis): அறிவியல் வெற்றிகரமாக மனிதனைக் கடத்தியதாகக் கொண்டாடும் கணத்தில், ஆன்மா இழக்கப்பட்டு வெறும் ஸ்தூல உடல் மட்டுமே மீளுருவாக்கம் பெறுவது.}

கதையின் மைய நாடாவாக விளங்கும் 'தொலைகாவுதல்' (Teleportation) பரிசோதனை, அறிவியல் புனைகதைகளின் செவ்வியல் தொன்மங்களை மீறுகின்றது. மூலக்கூறுகளின் அழிவு மற்றும் மறுஉருவாக்கத்தின் வழியாக ஒரு மனிதனை ஒளியின் வேகத்தில் கடத்தும் விஞ்ஞானி ஆத்மாநாமின் பெருமிதம், மறுமுனையில் அறை திறக்கப்படும்போது ஒரு கோரமான முரணில் வந்து விழுகிறது. அங்கே மீண்டெழுவது உயிருள்ள மனிதனல்ல; மாறாக, “ஆத்மாவின் ஆத்மாவற்ற ஸ்தூல உடல்” மட்டுமே. டெரிடாவின் டெக்னாலஜிக்கல் டிமஸ்டிஃபிகேஷன் (Technological De-mystification) மற்றும் இருத்தலியல் கோட்பாடுகளின்படி, அறிவியல் உடலை இடமாற்றம் செய்யலாமே தவிர, நனவுநிலையையோ (Consciousness) அல்லது ஆன்மாவையோ மறுமுனையில் பிரதியெடுக்க முடியாது என்ற பேருண்மையை இந்த முடிவு சாடுகிறது.

3.1 மூலக்கூறு சிதைப்பும் ‘பிரதி Paradox’ கோட்பாடும் (Molecular Deconstruction & The Copy Paradox)

{மூலக்கூறுகளின் அழிவும் தகவலாக்கமும் (Molecular Teleportation): மனிதனின் ட்ரில்லியன்கணக்கான மூலக்கூறுகள் ஒளியின் வேகத்தில் தகவல்களாக மாற்றப்பட்டு கடத்தப்படும் தொழில்நுட்பச் செயல்முறை.}

தொலைகாவுதல் (Teleportation) என்பது இயற்பியல் தளத்தில் பருப்பொருட்களை (Matter) ஓர் இடத்திலிருந்து அழித்து, ஒளியின் வேகத்தில் தகவல்களாக மாற்றி, வேறோர் இடத்தில் மீண்டும் மறுசீரமைப்பதாகும்.

• கதையில் மனித உடலின் ட்ரில்லியன்கணக்கான மூலக்கூறுகள் அழித்து மீண்டும் உருவாக்கப்படுகின்றன. இங்கே தத்துவார்த்த ரீதியாக எழும் கேள்வி: மறுமுனையில் உருவாக்கப்பட்டது அதே மனிதனா அல்லது அவனது அச்சுப் பிரதியா (Copy/Clone)?
• ஜாக் டெரிடாவின் (Jacques Derrida) "பிரதி மற்றும் அசல்" பற்றிய ஆய்வுகளின்படி, ஒரு மூலப்பொருள் சிதைக்கப்பட்டு அச்சுப் பிரதியாக மீளுருவாக்கம் செய்யப்படும்போது அதன் அசல் அடையாளம் (Authentic Identity) இல்லாமலாக்கப்படுகிறது. ஆத்மாவின் உடல் இரண்டாவது அறையில் மறுசீரமைக்கப்படும்போது, அவனது பௌதிக அணுக்கள் மீட்டெடுக்கப்பட்ட போதிலும், அவனது அகவய உணர்வு (Subjectivity) அங்கே முற்றிலுமாக முறிவடைகிறது.

3.2 உடலுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் இடையிலான இருமைப் பிளவு (Mind-Body Dualism & Soul)

{இருத்தலியல் வீழ்ச்சியும் ஆன்மா இழப்பும் (Existential Collapse): உடலின் மூலக்கூறுகள் வெற்றிகரமாக இணைக்கப்பட்டாலும், மனித உணர்வும் ஆன்மாவும் மீளாமல் ஸ்தூல உடலாக மாறும் முரண்.}

ரேனே டேக்கார்ட்டின் (René Descartes) 'கார்ட்டீசியன் இருமைவாதக் கோட்பாட்டிற்கு' (Cartesian Dualism) இக்கதை ஒரு நவீன அறிவியல் விளக்கமளிக்கிறது.

• மனிதனின் உடலை வெறும் மூலக்கூறுகளின் கூட்டமைப்பாக மட்டுமே பார்த்த விஞ்ஞானி ஆத்மாநாம், அந்த மூலக்கூறுகளைக் கடத்துவதன் மூலம் மனிதனையே கடத்திவிடலாம் என்று நம்புகிறார்.
• ஆனால், கதையின் உச்சக்கட்ட வறண்ட முடிவில் (Tragic Irony), இயற்பியல் பூர்வமாக உடல் மறுஉருவாக்கம் செய்யப்பட்ட போதிலும், அது "ஆத்மாவற்ற ஸ்தூல உடலாக" (Soulless Cadaver) மட்டுமே எஞ்சுகிறது. அறிவியல் தொழில்நுட்பத்தால் உடலின் பௌதிக அமைப்பைக் கையாள முடிகிறதே தவிர, மனித உயிருக்கான சாட்சியாக விளங்கும் 'ஆன்மாவை' (Consciousness/Soul) ஒட்டவைக்க முடியாது என்ற எல்லைக்கோடு வரையறுக்கப்படுகிறது.

3.3 இருத்தலியல் தியாகமும் கருவியாக்கப்பட்ட மனிதனும் (Existential Void & Objectification)

• கதையில் வரும் 'ஆத்மா' என்ற இளைஞன், "ஆயிரம் வருடங்கள் வாழும் வினாடியையொத்த எம் வாழ்வின் பயனாக இதனை நான் கருதுகின்றேன்" எனக் கூறித் தனது இருப்பின் அர்த்தத்தை (Meaning of Existence) வரலாற்றுப் பங்களிப்பில் தேடுகிறான்.
• ஆனால், நவீன அறிவியல் அவனை ஒரு பரிசோதனைப் பொருளாகவும் (Experimental Subject), வெறும் மூலக்கூறுகளின் தொகுப்பாகவும் மட்டுமே அணுகி, முடிவில் ஆன்மாவற்ற ஸ்தூலப் பொருளாக மாற்றிவிடுகிறது.

3.4 தார்மீகப் பொறுப்புணர்வும் எதிர்கால எச்சரிக்கையும் (Moral Responsibility and Ecological Imperative)

{தத்துவார்த்த எச்சரிக்கை (Philosophical Verdict): அறிவியலால் பௌதிக உலகை வெல்ல முடியுமே தவிர, மனித ஆன்மாவையும் நனவுநிலையையும் செயற்கையாகப் பிரதியெடுக்க முடியாது என்ற எல்லை.}

• ஆத்மாநாம் போன்ற மாபெரும் விஞ்ஞானிகள் அண்டவெளிப் பயணங்களின் வேகத்தைத் துரிதப்படுத்துவதிலும், தொலைகாவுதல் போன்ற சாதனைகளை நிகழ்த்துவதிலும் காட்டும் தீவிரத்தை, பூமியின் சூழலியல் சிதைவைத் தடுப்பதில் காட்டவில்லை.
• தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் மூலமாகப் பிரபஞ்சத்தை வென்றுவிடலாம் என்ற மனிதனின் அகந்தை, அவனது சொந்த மூலவேர்களை (Roots) அழித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்ற ஆழமான தார்மீக எச்சரிக்கையை இச்சிறுகதை உலகிற்கு உரக்கச் சொல்கிறது.

4. அறிவியலின் அகந்தையும் ஊடகங்களின் தேக்கமும் (Scientific Hubris & Media Satire)

“திரு.ஆத்மா! உங்களுக்கு இத்தகையதொரு விஷப்பரீட்சையில் ஈடுபடும் எண்ணம் எவ்விதமேற்பட்டது?... இந்த ஆயிரம் வருடங்களில் கேள்வி கேட்பதில் மட்டும் இன்னும் இந்த ஊடகவியலாளர்கள் இன்னும் கொஞ்சம் கூடப் பரிணாம வளர்சியின்றியிருந்தார்கள் என்பதற்கு சான்றானதொரு வினா.” — வ.ந.கிரிதரன், ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’

{தத்துவார்த்தத் தொகுப்பு (Critical Synthesis): அறிவியலின் அகந்தையும் ஊடகங்களின் தேக்கமும் இணைந்து உருவாக்கும் பின்நவீனத்துவ நகைமுரண்.}

தொழில்நுட்பம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்த நிலையிலும், ஊடகவியலாளர்களின் சிந்தனையும் கேள்விகளும் எவ்வித அறிவுார்ந்த வளர்ச்சியுமின்றி ஸ்தம்பித்து நிற்பது கதையின் மற்றுமொரு முக்கியமான பன்முகப் பரிமாணமாகும். மானுடக் குலத்தின் மிக முக்கியமான வரலாற்றுத் திருப்புமுனையைச் சாதாரணமானதொரு பரபரப்புச் செய்தியாகவும், இயந்திரத்தனமான சம்பிரதாயமாகவும் அணுகும் ஊடகச் சூழல், நவீன கால வெகுசன ஊடகங்களின் வெற்றுத்தனத்தை (Surface Culture) நையாண்டி செய்கிறது. 'ஆத்மா' (பரிசோதனைக்குத் தன்னைத் தரும் இளைஞன்) மற்றும் 'ஆத்மாநாம்' (அவனை ஆளும் விஞ்ஞானி) என்ற குறியீட்டுப் பெயரமைப்பின் ஊடாக, நவீன தொழில்நுட்பம் மனிதனின் ஆன்மாவையே கபளீகரம் செய்யும் அபாயத்தை ஆசிரியர் கவித்துவமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.

4.1 அறிவியலின் மாபெரும் அகந்தையும் அறவியல் விலகலும் (Scientific Hubris & Instrumental Rationalism

{அறிவியலின் அகந்தையும் எதேச்சதிகாரமும் (Technological Hubris): இயற்கையின் எல்லையை மீறி, பிரபஞ்சத்தின் எஜமானனாக மாறத் துடிக்கும் விஞ்ஞானியின் தற்செயலான அகந்தை.}

• இயற்கையின் மீதான அடக்குமுறை: பிரபஞ்சத்தின் விதிகளையும் உயிரியல் எல்லைகளையும் முற்றிலுமாகத் தாண்டி, எல்லாவற்றையும் மனிதனின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரத் துடிக்கும் அறிவியலின் அதீத நம்பிக்கையைச் (Scientism) விஞ்ஞானி ஆத்மாநாம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

• ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளியின் விமர்சனம் (Frankfurt School Critique): ஃபிராங்க்ஃபர்ட் பள்ளி மெய்யிலாளர்களான ஹோர்ஹைமர் மற்றும் அடோர்னோ (Max Horkheimer & Theodor Adorno) ஆகியோரின் 'அறிவொளியின் இயங்கியல்' (Dialectic of Enlightenment) கோட்பாட்டின்படி, மனிதனை விடுவிக்க வேண்டிய அறிவியல், பிற்காலத்தில் மனிதனை ஒரு இயந்திரக் கருவியாகவும் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரும் எதேச்சதிகார சக்தியாகவும் மாறிவிடுகிறது.
• கதையில் ஆத்மாநாம் தனது பரிசோதனையின் வெற்றியைக் கொண்டாடிக் குதிக்கும் கணமானது, இயற்கையின் உயிரியல் வரம்புகளை மீறியதன் விளைவாக மனித ஆன்மாவையே பலிகொடுத்துவிட்ட சோகத்தை உணராமல் நிற்கும் அறிவியலின் அகந்தையின் உச்சக்கட்டக் குறியீடாகும்.

4.2 ஊடகங்களின் தேக்கமும் இயந்திரத்தனமான நாகரிகமும் (Media Stagnation & Mechanical Consciousness)

{ஊடகங்களின் சிந்தனைத் தேக்கம்:Media Stagnation. தொழில்நுட்பம் கோடானுகோடி மைல்கள் வளர்ந்தாலும், மனிதர்களின் கேள்விகளும் ஊடகச் சூழலும் விழிப்புணர்வற்றுக் கிடப்பது.}

• தொழில்நுட்பம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பாய்ந்து வளர்ந்து, மனிதன் ஒளியின் வேகத்தில் தொலைகாவுதல் (Teleportation) செய்யும் நிலையை எட்டியிருந்தாலும், ஊடகவியலாளர்களின் சிந்தனையும் கேள்விகளும் அதே பழைய பரிணாம வளர்ச்சியற்ற நிலத்திலேயே தேங்கி நிற்கின்றன.
• மனிதகுலத்தின் மிகப் பெரிய வரலாற்றுத் திருப்புமுனையைச் சாதாரணமானதொரு பரபரப்புச் செய்தியாகவும், ஆழமற்ற நேர்காணல் வினாவாகவும் அணுகும் ஊடகச் சூழல், நவீன கால வெகுசன ஊடகங்களின் வெற்றுத்தனத்தை (Surface Culture) கடுமையாக நையாண்டி செய்கிறது.
• ஊடகங்கள் சமூகத்தை விழித்திருக்கச் செய்யும் அறநெறிப் காவலர்களாகச் செயல்படாமல், தொழில்நுட்பப் பெருமிதங்களின் விளம்பரத் தூதுவர்களாகவும், மனித உயிர்களின் துயரங்களை வெறும் செய்திக் கூறுகளாக (Commodated News) மாற்றுபவர்களாகவும் சுருங்கிவிட்டனர் என்பதை ஆசிரியர் கூர்மையாக அம்பலப்படுத்துகிறார்.

4.3 குறியீட்டுப் பெயரமைப்பும் தத்துவார்த்த முரணும் (Nomenclatoric Irony)

• பரிசோதனைக்குத் தன்னைத் தாரைவார்க்கும் இளைஞனின் பெயர் ‘ஆத்மா’.
• அவனைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துப் பரிசோதிக்கும் விஞ்ஞானியின் பெயர் ‘ஆத்மாநாம்’ ('ஆன்மாவை ஆள்பவன்/இயக்குபவன்').
• இக்குறியீட்டுப் பெயரமைப்பின் ஊடாக, நவீன தொழில்நுட்பம் மனிதனின் ஆன்மாவையே கபளீகரம் செய்யும் அபாயத்தை ஆசிரியர் காத்திரமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
• இறுதி நையாண்டி (The Ultimate Irony): அறிவியலின் பெருமிதத்தைக் கொண்டாடும் ஊடகங்களும் விஞ்ஞானியும், அங்கே ஆன்மா இழக்கப்பட்டதை உணராமல் நிற்பது.

5. வ.ந.கிரிதரனின் எழுத்துநடையும் தமிழ்ச் சூழலியல் புனைகதைகளின் சமூகத் தாக்கமும்

 “அறிவியல் புனைகதைகள் என்பவை எதிர்கால அதிசயங்களின் பட்டியலல்ல; அவை மனிதகுலம் தனக்குத்தானே வெட்டித் புதைக்கும் குழிகளின் மீதான எச்சரிக்கைக் கண்ணாடிகள்.”

 5.1 வ.ந.கிரிதரனின் எழுத்துநடையின் தனித்துவப் பரிமாணங்கள் (Stylistic Analysis of V.N. Giritharan)

வ.ந.கிரிதரனின் கதையாடல் பாணியானது தமிழ் அறிவியல் புனைகதை வெளியில் (Tamil Science Fiction) தனித்துவமானதொரு தத்துவார்த்த நடையைக் கொண்டுள்ளது. அவரது எழுத்துநடையை மூன்று முக்கியக் கூறுகளின் ஊடாகப் பகுப்பாய்வு செய்யலாம்:

1. அறிவியலும் தத்துவமும் கலந்த அடர்த்தியான மொழி (Scientific-Philosophical Diction):

 {தொழில்நுட்பக் குறியீடுகளை மனிதனின் இருத்தலியல் கேள்விகளுடன் இணைக்கும் நுட்பம்}

கிரிதரனின் கதைகளில் தொழில்நுட்பக் குறியீடுகள் வெறும் உரைசார் விவரிப்புகளாக நிற்பதில்லை. அவை மனிதனின் அகவெளிச் சிக்கல்களையும் இருத்தலியல் கேள்விகளையும் தொடும் தத்துவார்த்த மொழியாக உருமாறுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, 'ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!' கதையில் வரும் ‘தொலைகாவுதல்’ (Teleportation) போன்ற தொழில்நுட்ப நிகழ்வு, மனிதனின் ஆன்மா மற்றும் உடல் குறித்த தத்துவார்த்த விவாதமாக மாற்றப்படுகிறது.

அறிவியல் கோட்பாடுகளையும் தத்துவார்த்த வினாக்களையும் எளிமையான அதேவேளை காத்திரமான தமிழ்ச் சொற்களால் கட்டமைக்கும் கிரிதரனின் விவரிப்பு முறையால் எழுத்துநடையின் தத்துவார்த்த ஆழம் (Stylistic Precision) பொலிப்பாகியுள்ளது.

1. செறிவான சுருக்கமும் குறியீட்டுத்தன்மையும் (Compression and Symbolism):

 {குறைந்த சொற்களில் குறியீடுகள் மூலம் பிரம்மாண்டமான தத்துவார்த்த முரண்களைக் கட்டமைப்பது}

கதையின் பிரதான பாத்திரங்களின் பெயர்கள் ஆழ்ந்த அர்த்தமுடையவை. விஞ்ஞானியின் பெயர் ‘ஆத்மாநாம்’ (ஆத்மாவைக் கண்டவன்/ஆளுபவன்), சோதனைக்குத் தன்னை உட்படுத்திக் கொள்பவனின் பெயர் ‘ஆத்மா’. ஆன்மாவைப் பற்றியும் அதன் இருப்பைப் பற்றியும் பேசும் கதையில், இருவரது பெயர்களுமே ‘ஆத்மா’வை மையமாகக் கொண்டு நகர்வது ஒரு சிறந்த புனைகதை உத்தியாகும். விரிவான வர்ணனைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, குறைந்த சொற்களில் பிரம்மாண்டமான சமூக-அரசியல் முரண்களைக் கட்டமைப்பது இவரது பலமாகும். பாத்திரங்களின் பெயர்களே (ஆத்மா மற்றும் ஆத்மாநாம்) நவீன தொழில்நுட்பம் மனிதனை எவ்வாறு அந்நியப்படுத்துகிறது என்பதற்கான குறியீடுகளாகச் செயல்படுகின்றன.

இயற்கைச் சுழற்சி சிதைக்கப்படும் அபாயத்தை எதிர்காலப் பின்னணியில் சுட்டிக்காட்டி சமூகத்தை உலுக்கி எழுப்பும் பாணியால், சூழலியல் விழிப்புணர்வு மற்றும் எச்சரிக்கை (Ecological Consciousness) உணர்வு இப்பிரதியில் உயிர்ப்பாகியுள்ளது.

iii. கூர்மையான நையாடியும் விமர்சனப் பார்வையும் (Subtle Satire and Critical Distance):

 {எதிர்கால நாகரிகத்தின் அகந்தையை மறைமுகமாக எள்ளி நகையாடும் பாணி.}

தொழில்நுட்பம் உச்சம் பெற்ற கி.பி. 3000-த்திலும்கூட ஊடகங்களின் சிந்தனையும் கேள்விகளும் எவ்வித அறிவுசார்ந்த வளர்ச்சியுமின்றி ஸ்தம்பித்து நிற்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டும் விதம், அவரது முற்போக்கான விமர்சனப் பார்வையைப் (Critical Consciousness) புலப்படுத்துகிறது. ஊடகவியலாளர்கள் (கி.பி. 3000இல்) "உங்களுக்கு இத்தகையதொரு விஷப்பரீட்சை ஈடுபடும் எண்ணம் எவ்விதமேற்பட்டது?" என்று கேட்பது, தொழில்நுட்பம் எவ்வளவோ வளர்ந்தாலும் மனிதர்களின் அடிப்படைச் சிந்தனை மாறவில்லை என்பதைச் சாடும் நையாண்டியாகும் (Satire).

தொழில்நுட்பப் பெருமிதங்களுக்கு அப்பால் மனிதத்தின் இருப்பையும் அறவியலையும் மீட்டெடுக்க வேண்டிய அவசியத்தை வாசகர்களுக்கு உணர்த்துவது சமூக மாற்றத்திற்கான தாக்கம் (Societal Reflection) ஆகும்.

5.2 தமிழ்ச் சூழலியல் புனைகதைகளின் சமூகத் தாக்கம் (Societal Impact of Tamil Eco-Sci-Fi)

நவீன தமிழ்ச் சூழலியல் புனைகதைகள் சமூகம் மற்றும் இலக்கிய வெளியில் பின்வரும் மிக முக்கியமான தாக்கங்களை உருவாக்குகின்றன:

1. நுகர்வுப் பண்பாட்டுக்கான தீவிர எச்சரிக்கை

(Critique of Hyper-Consumerism):

{மனிதனின் எல்லையற்ற நுகர்வு வெறி பூமியை எவ்வாறு வறண்ட கோளாக்குகிறது என்ற விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துதல்.}

மனிதனின் எல்லையற்ற நுகர்வு வெறியும் இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையும் பூமியை எவ்வாறு வாழுவதற்குத் தகுதியற்றதோர் வறண்ட கோளாக்குகின்றன என்பதைத் தற்காலச் சூழலியல் கதைகள் கண்முன்னே நிறுத்துகின்றன. இது வாசகர்களிடம் சுயபரிசோதனையையும் ஆழமான குற்றவுணர்ச்சியையும் ஏற்படுத்துகிறது.

1. அறிவியலின் அறப்பொறுப்பு

(Ethics of Science and Technology):

{தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்பது நிலைபேறான வளர்ச்சியாக (Sustainable Development) இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்துறுத்தலை உருவாக்குதல்.}

அறிவியல் வளர்ச்சி என்பது இயற்கையைச் சூறையாடுவதற்காகவோ அல்லது மனிதனின் ஆன்மாவைச் சுருக்குவதற்காகவோ இருக்கக்கூடாது; மாறாக, இயற்கையோடு இயைந்த நிலைபேறான வளர்ச்சியாக (Sustainable Development) இருக்க வேண்டும் என்ற சமூகக் கோட்பாட்டை இத்தகைய புனைகதைகள் வலுவாக வலியுறுத்துகின்றன.

iii. எதிர்காலத் தலைமுறைக்கான விழிப்புணர்வு ஆவணமாக

(Documenting Future Trajectories):

 {இன்றைய தவறுகளின் விளைவை எதிர்காலம் சுமக்கும் பேரழிவை முன்கூட்டியே ஆவணப்படுத்துதல்.}

இன்றைய தலைமுறை செய்யும் சூழலியல் தவறுகளின் பேரழிவை எதிர்காலத் தலைமுறை எவ்வாறு சாபமாகச் சுமக்க நேரிடும் என்பதைத் புனைகதைகள் வாயிலாக முன்கூட்டியே ஆவணப்படுத்துவதன் மூலம், சமூகத்தில் ஒரு தார்மீக விழிப்புணர்வைத் தூண்டத் தமிழ்ச் சூழலியல் புனைகதைகள் பெருமளவு உதவுகின்றன.

6. முடிவுரை

வ.ந.கிரிதரனின் ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’, மனிதகுலம் எதிர்காலத் தொழில்நுட்பத்தை நோக்கி அதிவேகமாக நடைபோடும் இந்த நூற்றாண்டிற்கு ஒரு காலாவதியாகாத எச்சரிக்கை மணியாகும். அறிவியலின் அசுர வளர்ச்சியிலும் மனிதத் தன்மையையும் ஆன்மாவையும் தொலைத்துவிடக் கூடாது என்ற இதன் தார்மீகச் செய்தி, தமிழ் அறிவியல் புனைகதை வரலாற்றில் இக்கதைக்கான நிரந்தர இடத்தையும் இலக்கிய முக்கியத்துவத்தையும் உறுதி செய்கிறது. இப்பகுப்பாய்வு, சூழலியல், இருத்தலியல், ஊடகவியல் மற்றும் இலக்கிய பாணியியல் ஆகிய நான்கு பிரதான தூண்களின் கீழ் விரிவாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

தத்துவார்த்த நிறைவு (Philosophical Closure):

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் போக்கையும், மனிதன் தன் ஆன்மாவை இழந்து நிற்கும் தார்மீக எச்சரிக்கையையும் ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பில்’ ஆய்வு நிறுவியுள்ளது.

7. அடிக்குறிப்புகள் (Footnotes)

1. சூழலியல் பேரழிவு (Ecocide & Anthropocene): வ.ந.கிரிதரன், ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’, பதிவுகள் (பெப்ரவரி 2005, இதழ் 62). இக்கதையின் தொடக்கத்திலேயே சேவல்கள் மற்றும் பறவைகளின் ஒலிகள் அற்ற அமைதியைக் குறிப்பிடுவது மனிதனின் பேராசையால் சிதைந்த புவிக்கோளத்தின் (Biosphere) பேரழிவைக் குறிக்கிறது. மனிதனின் அதீத நுகர்வுப் பண்பாட்டால் புவியின் சமநிலை குலைந்து, உயிரினங்கள் அழித்தொழிக்கப்பட்ட நிலை.
2. மானுடச் சகாப்தம் (Anthropocene): மனிதர்களின் அதீத நுகர்வுப் பண்பாட்டால் புவியின் சமநிலை குலைந்து, கதிரவனின் 'சிவப்பு அரக்கன்' (Red Giant) நிலைக்கு வருவதற்கு முன்பே பூமி வாழுவதற்குத் தகுதியற்றதாக மாறுவது குறித்தான சூழலியல் விமர்சனம்.
3. தொலைகாவுதலும் இருத்தலியல் முரணும் (Teleportation & Existentialism): மூலக்கூறுகளின் அழிவு மற்றும் மறுஉருவாக்கத்தின் மூலம் நிகழ்ந்த பயணத்தில், மறுமுனையில் ஆத்மாவின் ஆத்மாவற்ற ஸ்தூல உடல் மட்டுமே எஞ்சுவது (Soulless Physical Body) மனித நனவுநிலை குறித்த தத்துவார்த்த வினாவாகும். மூலக்கூறுகள் கடத்தப்பட்டபோதிலும், நனவுநிலை மீட்டெடுக்கப்படாமல் "ஆத்மாவற்ற ஸ்தூல உடல்" மட்டுமே எஞ்சும் முரண்.
4. அறிவியலின் அகந்தை (Scientific Hubris): பிரபஞ்சத்தின் எஜமானனாக மாறத் துடிக்கும் மனிதனின் தொழில்நுட்ப அகந்தையும் அதன் தார்மீகத் தோல்வியும். பிரபஞ்சத்தின் மற்ற கோள்களுக்கு மனிதன் குடியேறுவதற்கான சாத்தியங்களை ஆராயும் விஞ்ஞானி ஆத்மாநாமின் பெருமிதம் மற்றும் அதன் பின்னேயுள்ள அறவியல் சிக்கல்.
5. ஊடகங்களின் இயந்திரத்தன்மை (Media Satire): பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்த நிலையிலும், ஊடகவியலாளர்களின் கேள்விகள் எந்தவித அறிவுார்ந்த வளர்ச்சியுமின்றி முதிர்ச்சியற்றுத் தேங்கி நிற்பது குறித்த நையாண்டிப் பார்வை.
6. உயிர்க்கொலை (Ecocide) & மானுடச் சகாப்தம் (Anthropocene): மனிதனின் பேராசையால் சுற்றாடல் சமநிலை சீர்குலைந்து, உயிரியற் பல்வகைமை முற்றிலுமாக அழிந்துபோன எதிர்காலப் பின்னணி.
7. கார்ட்டீசியன் இருமைவாதம் (Cartesian Dualism): உடலின் மூலக்கூறுகள் மறுகட்டமைப்பு செய்யப்பட்ட போதிலும், மனிதனின் நனவுநிலையும் ஆன்மாவும் கடத்தப்படாமல் ஸ்தூல உடல் மட்டுமே மீளுருவாக்கம் பெறும் நிலை.

8. உசாத்துணைப்பட்டியல் (Bibliography)

முதன்மை மூலம்:

• கிரிதரன், வ.ந. ‘ஆத்மாவின் புத்துயிர்ப்பு!’. பதிவுகள் இணைய இதழ், பெப்ரவரி 2005, இதழ் 62.

துணை நூல்கள் & கோட்பாட்டு ஆதாரங்கள்:

1. Adorno, Theodor W., and Max Horkheimer. Dialectic of Enlightenment. Translated by Edmund Jephcott, Stanford University Press, 2002.
2. Buell, Lawrence. The Environmental Imagination: Thoreau, Nature Writing, and the Formation of American Culture. Harvard University Press, 1995.
3. Derrida, Jacques. Of Grammatology. Translated by Gayatri Chakravorty Spivak, Johns Hopkins University Press, 1976.
4. Heidegger, Martin. The Question Concerning Technology, and Other Essays. Translated by William Lovitt, Harper & Row, 1977.
5. Sartre, Jean-Paul. Being and Nothingness. Translated by Hazel E. Barnes, Washington Square Press, 1993.

ஏ.எச்.எம்.நவாஷ் (ஈழக்கவி)

 ahmnawas@gmail.com