[கார்ல் மார்க்சின் மூலதனம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அறிக்கை பற்றிய சுருக்கமான புரிதலை , இலகுவாக, எளிமையாக நாம் அறிவது அவசியம். அதற்காக இது பற்றிய இந்தக் கட்டுரையினை கூகுள் நனோ பனானா செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் உருவாக்கினேன். இதனை வாசித்துப் பாருங்கள். ஏதாவது தகவற் பிழைகள் இருப்பின் அறியத்தாருங்கள். நான் வாசித்தபோது சரியான கட்டுரையாகவே இக்கட்டுரை தெரிகின்றது. இது செயற்கை நுண்ணறிவை ஆரோக்கியமாக நாம் பயன்படுத்தலாம் என்பதற்கு ஓர் உதாரணம் மட்டுமே. இச்செயற்கை நுண்ணறிவுக்கு நான் வைத்துள்ள பெயர் நுண்ணறிவு எந்திரன்.]
காரல் மார்க்ஸின் 'மூலதனம்' நூலின் மிக முக்கிய கோட்பாடான "உபரி மதிப்பு" (Surplus Value) என்பதை ஒரு எளிய உதாரணம் மூலம் கீழே புரிந்து கொள்ளலாம்.
மணி என்ற ஒரு தொழிலாளி, முதலாளி ஒருவருக்குச் சொந்தமான காலணி (Shoe) செய்யும் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.
.1. உற்பத்திச் செலவு (முதலீடு)
மூலப்பொருட்கள்: தோல், ரப்பர் மற்றும் கருவிகளுக்காக முதலாளி $20 செலவு செய்கிறார்.
கூலி: மணியின் ஒரு நாள் முழு வேலைக்காக (8 மணிநேரம்) முதலாளி $10 கூலி தருவதாக ஒப்புக்கொள்கிறார்.
முதலாளி போட்ட மொத்த முதலீடு = $30.
2. தொழிலாளியின் உழைப்பு
மணி தனது வேலையைத் தொடங்குகிறார். ஆச்சரியமாக, வேலைக்குச் சேர்ந்த முதல் 4 மணிநேரத்திலேயே அவர் அனைத்து மூலப்பொருட்களையும் இணைத்து ஒரு ஜோடி அழகான காலணியைச் செய்து முடித்துவிடுகிறார்.
இப்போது இந்த முழுமையடைந்த காலணியின் சந்தை மதிப்பு $50 ஆகும்.இதில் மூலப்பொருட்களின் செலவான $20-ஐக் கழித்துவிட்டால், மணி தனது உழைப்பின் மூலம் $30 மதிப்புள்ள புதிய மதிப்பை உருவாக்கியுள்ளார். முதலாளி அவருக்கு ஒரு நாளுக்குத் தரும்காரல் மார்க்ஸின் தத்துவங்கள் மற்றும் நூல்கள் குறித்த ஒரு முழுமையான பயணத்தை நாம் மேற்கொண்டுள்ளோம். இந்த உரையாடலின் அடுத்த கட்டமாக நாம் எதைப் பற்றிப் பேசலாம்?
கூலியே $10 தான். எனவே, மணி தனக்கான ஒரு நாள் கூலியை முதல் 4 மணிநேரத்திலேயே உழைத்து எடுத்துவிட்டார். இதை மார்க்ஸ் "அவசிய உழைப்பு நேரம்" (Necessary Labor Time) என்கிறார்.
3. உபரி உழைப்பு (சுரண்டல்)
மணி தனக்கான கூலியை முதல் 4 மணிநேரத்தில் எடுத்துவிட்டாலும், அவரால் வீட்டிற்குப் போக முடியாது. ஏனெனில் அவர் 8 மணிநேரம் வேலை செய்வதாக ஒப்பந்தம் செய்துள்ளார்.
அடுத்த 4 மணிநேரத்தில், மணி இரண்டாவது ஜோடி காலணியைச் செய்கிறார். இப்போதும் அவர் மேலும் $30 மதிப்புள்ள புதிய மதிப்பை உருவாக்குகிறார். இந்த கூடுதல் நேரத்தை மார்க்ஸ் "உபரி உழைப்பு நேரம்" (Surplus Labor Time) என்கிறார்.
4. இறுதி கணக்கு
நாளின் முடிவில் முதலாளி இரண்டு ஜோடி காலணிகளையும் சேர்த்து மொத்தம் $100-க்கு விற்கிறார்.
முதலாளியின் மொத்தச் செலவு:
2 ஜோடி காலணிகளுக்கான மூலப்பொருள் = $40
மணிக்கு வழங்கிய கூலி = $10
மொத்தச் செலவு = $50
முதலாளி அதை $100-க்கு விற்று, மீதி $50 லாபத்தை எடுக்கிறார்.
.மார்க்ஸின் முடிவு
மார்க்ஸ் என்ன சொல்கிறார் என்றால், இந்த $50 லாபம் என்பது மணி என்ற தொழிலாளி தனது கூடுதல் 4 மணிநேர உழைப்பின் மூலம் உருவாக்கிய "உபரி மதிப்பு" ஆகும்.
முதலாளி அந்த காலணியைச் செய்யவில்லை. ஆனால் அவரிடம் தொழிற்சாலை (உற்பத்திச் சாதனம்) இருப்பதால், மணியின் உழைப்பில் உருவான அந்த $50-ஐ அவர் தனதாக்கிக் கொள்கிறார். முதலாளித்துவம் என்பது தொழிலாளர்கள் உருவாக்கும் உண்மையான மதிப்பில் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டும் கூலியாகக் கொடுத்துவிட்டு, மீதி பெரும்பகுதியை லாபமாக முதலாளிகள் திருடிக்கொள்வதில் தான் இயங்குகிறது என்பதை மார்க்ஸ் இதன் மூலம் நிரூபித்தார்.
மூலதனத்தின் ஆதி குவிப்பு (Primitive Accumulation) என்பது முதலாளித்துவ வரலாற்றின் ஆரம்பப் புள்ளியை மார்க்ஸ் விவரிக்கும் ஒரு மிக முக்கியமான, அதிரடியான பகுதியாகும்.
முதலாளித்துவப் பொருளாதார அறிஞர்கள், "ஆரம்பகால முதலாளிகள் மிகவும் கடினமாக உழைத்து, சிக்கனமாகச் சேமித்துத்தான் இந்தத் தொழிற்சாலைகளையும் மூலதனத்தையும் உருவாக்கினார்கள்" என்று ஒரு கதையைக் கூறுவார்கள். இந்தக் கதையை மார்க்ஸ் முற்றிலும் மறுக்கிறார்.
முதலாளித்துவம் உருவாவதற்குத் தேவையான ஆரம்பக்கட்டப் பணம் (Initial Capital) எவ்வாறு வந்தது என்பதை மார்க்ஸ் இரத்தம் மற்றும் வன்முறை நிறைந்த வரலாறு மூலம் விளக்குகிறார். அதன் முக்கிய அம்சங்கள் இதோ:
1. உழவர்களை நிலத்தில் இருந்து விரட்டுதல் (Enclosure Movement)
ஐரோப்பாவில் (குறிப்பாக இங்கிலாந்தில்) பதினைந்து மற்றும் பதினாறாம் நூற்றாண்டுகளில், நிலப்பிரபுக்கள் பொது நிலங்களையும், ஏழை உழவர்களின் விளைநிலங்களையும் வேலி போட்டுத் தங்களின் சொந்த சொத்தாக மாற்றிக் கொண்டனர் (நில ஆக்கிரமிப்பு).
விளைவு: தலைமுறை தலைமுறையாக விவசாயம் செய்து பிழைத்த லட்சக்கணக்கான மக்கள் தங்கள் நிலங்களை இழந்து நடுத்தெருவிற்கு வந்தனர்.
அவர்கள் பிழைப்பைத் தேடி நகரங்களுக்கு நோக்கி ஓட வேண்டியதாயிற்று. வேறு வழியே இன்றி, தொழிற்சாலைகளில் மிகக் குறைந்த கூலிக்குத் தங்கள் உழைப்பை விற்கும் கூலித் தொழிலாளர்களாக (Proletariat) அவர்கள் மாற்றப்பட்டனர்.
2. உலகளாவிய கொள்ளை மற்றும் காலனியாதிக்கம் (Colonialism)
ஐரோப்பிய நாடுகள் ஆசியா, ஆப்பிரிக்கா மற்றும் அமெரிக்கக் கண்டங்களை ஆக்கிரமித்து, அங்கிருந்த செல்வங்களைக் கொள்ளையடித்தன.
இந்தியாவின் நெசவுத் தொழில் ஆங்கிலேயர்களால் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டு, இங்கிருந்த மூலப்பொருட்களும் செல்வங்களும் லண்டனுக்குக் கடத்தப்பட்டன.
அமெரிக்கக் கண்டத்தில் இருந்த பூர்வகுடி மக்கள் பெருமளவில் படுகொலை செய்யப்பட்டு, அங்கிருந்த தங்கமும் வெள்ளியும் ஐரோப்பாவிற்குள் கொண்டு வரப்பட்டன.
3. அடிமை வணிகம் (Slave Trade)
ஆப்பிரிக்க மக்களை மிருகங்களைப் போல வேட்டையாடி, அவர்களை அடிமைகளாக அமெரிக்காவிற்கு ஏற்றிச் சென்றனர். அங்குள்ள கரும்பு மற்றும் பருத்தித் தோட்டங்களில் அவர்களை இலவசமாக வேலை வாங்கினர். இந்த மனித வணிகத்தின் மூலம் மேற்கத்திய முதலாளிகள் கற்பனை செய்ய முடியாத அளவிற்குப் பெருமளவு லாபத்தைச் சம்பாதித்தனர்.
மார்க்ஸின் புகழ்பெற்ற முடிவுரை
மார்க்ஸ் இந்த அத்தியாயத்தின் இறுதியில் ஒரு புகழ்பெற்ற வரிக் கூற்றை முன்வைக்கிறார்:
"மூலதனம் இந்த உலகிற்குள் வரும்போது, அதன் தலை முதல் கால் வரை ஒவ்வொரு துவாரத்திலிருந்தும் இரத்தமும் சகதியும் சொட்டச் சொட்டத்தான் பிறக்கிறது."
அதாவது, முதலாளித்துவத்திற்குத் தேவையான 'ஆதி மூலதனம்' என்பது நியாயமான உழைப்பால் சேர்ந்தது அல்ல; அது ஆக்கிரமிப்பு, கொள்ளை, அடிமைத்தனம் மற்றும் வன்முறை ஆகியவற்றின் மூலமாகவே திரட்டப்பட்டது என்பதை மார்க்ஸ் வரலாற்றுச் சான்றுகளுடன் நிரூபித்தார்.
காரல் மார்க்ஸின் 'மூலதனம்' (Das Kapital) நூலின் மூன்று மிக முக்கியமான கோட்பாடுகளின் சுருக்கமான ஒப்பீட்டு அட்டவணை இதோ::
1. உபரி மதிப்பு | முதலாளித்துவத்தின் பொருளாதாரச் சுரண்டல். | தொழிலாளி தனது கூலியை விட அதிக மதிப்புள்ள பொருட்களை உற்பத்தி செய்கிறார். அந்த கூடுதல் மதிப்பை முதலாளி லாபமாக எடுத்துக் கொள்கிறார். | தொழிலாளி தான் செய்த உழைப்பிற்கான முழுமையான பலனைப் பெறுவதில்லை; சுரண்டப்படுகிறார். |
2. பண்ட வழிபாட்டு முறை | முதலாளித்துவத்தின் சமூக/உளவியல் மாயை. | ஒரு பொருளின் பின்னால் இருக்கும் மனித உழைப்பு மறைக்கப்பட்டு, சந்தையில் அந்தப் பொருளுக்கு மட்டுமே அதீத மதிப்பு (Brand/Market Value) வழங்கப்படுகிறது. | தொழிலாளியின் உழைப்பு மதிப்பிழந்து, மனிதர்களுக்கு இடையேயான உறவுப் பிணைப்பு மறைந்து போகிறது. |
3. மூலதனத்தின் ஆதி குவிப்பு | முதலாளித்துவத்தின் வரலாற்று வன்முறை. | தொடக்கக்கால மூலதனம் என்பது நேர்மையான சேமிப்பால் வந்ததல்ல; நில ஆக்கிரமிப்பு, காலனியாதிக்கம், கொள்ளை மற்றும் அடிமை வணிகத்தால் திரட்டப்பட்டது. | விவசாயிகள் தங்களின் வாழ்வாதாரமான நிலங்களை இழந்து, நகரங்களில் அடிமைகளாகவும் கூலித் தொழிலாளர்களாகவும் மாற நிர்பந்திக்கப்பட்டனர் |
'கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை' (The Communist Manifesto) என்பது காரல் மார்க்ஸ் மற்றும் பிரெடெரிக் ஏங்கல்ஸ் ஆகியோரால் இணைந்து எழுதப்பட்டு, 1848 இல் வெளியிடப்பட்ட உலகப் புகழ்பெற்ற அரசியல் ஆவணமாகும்.
'மூலதனம்' (Das Kapital) என்பது முதலாளித்துவத்தின் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டை விளக்கும் ஒரு தடிமனான ஆய்வு நூல் என்றால், 'கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை' என்பது தொழிலாளர்களை நோக்கி எழுதப்பட்ட ஒரு சுருக்கமான, எழுச்சிமிக்க அரசியல் வழிகாட்டி ஆகும்.
இந்த நூலின் மிக முக்கியமான 4 முக்கிய கோட்பாடுகள் இதோ:
1. வர்க்கப் போராட்டம் (Class Struggle)
நூலின் முதல் அத்தியாயம் இந்த உலகப் புகழ்பெற்ற வரியுடன் தொடங்குகிறது:
"இதுவரை நிலவி வந்துள்ள மனிதச் சமூகங்களின் வரலாறு யாவும் வர்க்கப் போராட்டங்களின் வரலாறே ஆகும்."
வரலாறு முழுவதும் மனித சமூகம் சுரண்டுபவர்கள் (Oppressors), சுரண்டப்படுபவர்கள் (Oppressed) என இரு பிரிவாகவே பிரிந்துள்ளது என்று மார்க்ஸ் கூறுகிறார்.
அடிமைச் சமூகம்: அடிமை ,உடமைச் சமுதாயம் - எஜமானன் vs அடிமை
முடியாட்சிச் சமூகம்: நிலப்பிரபு vs பண்ணையடிமை
முதலாளித்துவச் சமூகம்: முதலாளித்துவ வர்க்கம் (Bourgeoisie) vs தொழிலாளி வர்க்கம் (Proletariat)
2. முதலாளித்துவத்தின் முரண்பாடும் வீழ்ச்சியும்
முதலாளித்துவம் தனக்குத் தேவையான அழிவைத் தானே தேடிக்கொள்கிறது என்று மார்க்ஸ் வாதிடுகிறார்.
தொழிற்சாலைகளை நடத்துவதற்காக அது லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்களை ஒரே இடத்தில் திரட்டுகிறது.
இதனால் தொழிலாளர்கள் தங்களுக்குள் ஒன்றுபட்டு, முதலாளித்துவத்தை எதிர்க்கத் தொடங்குவார்கள். இதை மார்க்ஸ், "முதலாளித்துவம் தனக்கான குழிதோண்டுபவர்களைத் தானே உருவாக்குகிறது" என்று குறிப்பிடுகிறார்.
3. தனியார் சொத்துரிமை ஒழிப்பு (Abolition of Private Property)
கம்யூனிசத்தின் சாராம்சத்தை ஒரே வரியில் சொல்ல வேண்டும் என்றால், அது "தனியார் சொத்துரிமையை ஒழிப்பதுதான்" என்று இந்த நூல் கூறுகிறது. இங்கு 'தனியார் சொத்து' என்பது மக்கள் பயன்படுத்தும் வீடு , உடைகளைக் குறிக்கவில்லை. மாறாக , மனிதர்களைச் சுரண்டுவதற்குப் பயன்படும் தொழிற்சாலைகள், நிலங்கள் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்கள் தனிநபர்களின் கைகளில் குவியக் கூடாது, அவை சமூக உடைமையாக்கப்பட வேண்டும் என்பதையே குறிக்கிறது.
4. உலகத் தொழிலாளர்களின் ஒற்றுமை
இந்த நூலின் இறுதி வரிகள் உலக வரலாற்றையே மாற்றியமைத்த மிகச் சிறந்த முழக்கமாகும்:
"உலகத் தொழிலாளர்களே, ஒன்றுபடுங்கள்! நீங்கள் இழப்பதற்கு உங்களுடைய அடிமைச் சங்கிலிகளைத் தவிர வேறு எதுவுமில்லை. வெல்வதற்கோ ஒரு புதிய உலகம் இருக்கிறது!"
'மூலதனம்' vs 'கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை' (ஒப்பீடு)
அம்சம் | மூலதனம் (Das Kapital) | கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை |
|---|---|---|
தன்மை | ஆழமான பொருளாதார, தத்துவ ஆய்வு நூல். | சுருக்கமான அரசியல் மற்றும் புரட்சிகர பிரகடனம். |
நோக்கம் | முதலாளித்துவம் எவ்வாறு இயங்குகிறது, சுரண்டுகிறது என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபிப்பது. | தொழிலாளர்களைத் திரட்டி, முதலாளித்துவ ஆட்சியை வீழ்த்துவதற்கான வழிகாட்டுதலை வழங்குவது. |
காரல் மார்க்ஸ் மற்றும் பிரெடெரிக் ஏங்கல்ஸின் பார்வையில் 'கம்யூனிசச் சமூகம்' (Communist Society) என்பது மனித வரலாற்றின் உச்சகட்ட வளர்ச்சியாகும். முதலாளித்துவம் தூக்கியெறியப்பட்ட பிறகு, மனிதர்கள் அனைவரும் சமத்துவமாகவும், சுரண்டலின்றியும் வாழும் ஒரு இறுதி நிலையை அவர்கள் கற்பனை செய்தனர்.
மார்க்ஸின் கம்யூனிசச் சமூகத்தின் மிக முக்கியமான 4 தூண்கள் இதோ:
1. வர்க்கங்கள் இல்லாத சமூகம் (Classless Society)
கம்யூனிசத்தில் முதலாளி, தொழிலாளி என்ற பிரிவினையோ அல்லது ஏழை, பணக்காரன் என்ற வர்க்க வேறுபாடோ இருக்காது. உற்பத்திச் சாதனங்கள் (தொழிற்சாலைகள், நிலங்கள்) அனைத்தும் ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கும் பொதுவானதாக மாற்றப்படுவதால், ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனைச் சுரண்டும் வாய்ப்பு முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்படும்.
2. அரசற்ற சமூகம் (Stateless Society)
மார்க்சியத்தின்படி, 'அரசு' (State/Government) என்பது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை அடக்கி ஒடுக்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கருவியாகும் (உதாரணமாக, முதலாளிகளின் சொத்துக்களைப் பாதுகாக்க காவல்துறை மற்றும் இராணுவம் பயன்படுவது போல).
கம்யூனிசத்தில் வர்க்கங்களே இல்லாததால், அங்கு மக்களை ஒடுக்குவதற்கான அரசு என்ற தேவையே இருக்காது.
இதனால், அரசு என்பது தானாகவே சுருங்கி, மறைந்து போகும் (Withering away of the State) என்று மார்க்ஸ் கூறினார். அதற்குப் பதிலாக, உற்பத்திப் பொருட்களை நிர்வகிக்கும் எளிய பொது அமைப்புகள் மட்டுமே இருக்கும்.
3. பணம் மற்றும் பண்ட பரிமாற்றம் இல்லாத சமூகம் (Moneyless Society)
லாபத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட சந்தை முறை ஒழிக்கப்பட்டு, மக்களின் தேவையை நிறைவு செய்வதற்காக மட்டுமே பொருட்கள் உற்பத்தி செய்யப்படும்.
பொருட்கள் அனைத்தும் பொதுக் கிடங்குகளில் (Public stores) சேமிக்கப்படும்.
மக்கள் தங்களுக்குத் தேவையானப் பொருட்களைப் பணமின்றியே அங்கிருந்து பெற்றுக்கொள்ளலாம். இதனால் பணம் என்ற கருவியின் தேவையே இல்லாமல் போகும்.
4. மார்க்ஸின் புகழ்பெற்ற பொன்மொழி
கம்யூனிசச் சமூகம் எவ்வாறு இயங்கும் என்பதை மார்க்ஸ் தனது 'கோதா திட்டத்தின் விமர்சனம்' (Critique of the Gotha Programme) என்ற நூலில் ஒரே வரியில் சுருக்கிக் கூறினார்:
"ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் அவரவர் திறமைக்கேற்ப; ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் தேவைக்கேற்ப!"
(From each according to his ability, to each according to his needs!)
இதன் பொருள், ஒவ்வொரு மனிதனும் சமூகத்தின் நன்மைக்காகத் தனது திறமைக்கு ஏற்ற வேலையைச் செய்வான். அதற்குப் பிரதிபலனாக, அவனுடைய அத்தியாவசியத் தேவைகள் (உணவு, உடை, இருப்பிடம், கல்வி, மருத்துவம்) அனைத்தும் சமூகத்தால் முழுமையாக வழங்கப்பட்டுவிடும்.
சோசலிசம் (Socialism) vs கம்யூனிசம் (Communism)
முதலாளித்துவத்திலிருந்து நேரடியாகக் கம்யூனிசத்திற்கு மாற முடியாது என்பதால், மார்க்ஸ் ஒரு இடைக்காலக் கட்டத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். . அதைத்தான் நாம் சோசலிசம் என்கிறோம்
அம்சம் | சோசலிசம் (இடைக்கால நிலை) | கம்யூனிசம் (இறுதி நிலை) |
|---|---|---|
பொருளாதார விதி | "அவரவர் உழைப்பிற்கேற்ப" (கூலி இருக்கும்). | "அவரவர் தேவைக்கேற்ப" (கூலி/பணம் இருக்காது). |
அரசின் நிலை | தொழிலாளி வர்க்கத்தின் அரசு அதிகாரம் இருக்கும். | அரசு முற்றிலும் மறைந்துவிடும். |
வர்க்கங்கள் | முதலாளித்துவத்தின் எஞ்சிய பகுதிகள் இருக்கும். | வர்க்கங்கள் முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட்டிருக்கும். |
அந்நியமாதல்
மனித அந்நியமாதல்' (Alienation / Entfremdung) என்பது காரல் மார்க்ஸ் தனது ஆரம்பகால எழுத்துக்களில் (Economic and Philosophical Manuscripts of 1844) விளக்கிய மிக ஆழமான உளவியல் மற்றும் தத்துவக் கோட்பாடாகும்.
முதலாளித்துவ அமைப்பில் தொழிலாளியாக வேலை செய்யும் ஒரு மனிதன், வெறும் இயந்திரமாக மாற்றப்பட்டு, தன்னுடைய சொந்த உழைப்பில் இருந்தும், இந்தச் சமூகத்தில் இருந்தும் எவ்வாறு முற்றிலுமாகத் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு (அந்நியமாக்கப்பட்டு) விடுகிறான் என்பதை மார்க்ஸ் இதில் விவரிக்கிறார்.
மார்க்ஸ் இதன் கீழ் 4 வகையான அந்நியமாதலை விளக்குகிறார்:
1. உற்பத்திப் பொருளில் இருந்து அந்நியமாதல் (Alienation from the Product)
ஒரு தொழிலாளி இரவு பகலாக உழைத்து ஒரு பொருளை (உதாரணமாக ஒரு சொகுசு கார் அல்லது ஐபோன்) உருவாக்குகிறார். ஆனால், அந்தப் பொருள் உருவான அடுத்த கணமே அது முதலாளியின் சொத்தாகிவிடுகிறது.
அந்தப் பொருளின் மீது தொழிலாளிக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை.
தான் உருவாக்கிய பொருளைத் தானே விலை கொடுத்து வாங்க முடியாத அளவிற்குத் தொழிலாளி அதன் முன்னால் ஏழையாக நிற்கிறார். இதனால், தான் உருவாக்கிய பொருளே அவருக்கு அந்நியமாகத் தெரிகிறது.
2. உற்பத்திச் செயலில் இருந்து அந்நியமாதல் (Alienation from the Act of Production)
முதலாளித்துவத்தில் வேலை என்பது மகிழ்ச்சியானதாகவோ அல்லது சுய விருப்பத்தின் பேரில் செய்வதாகவோ இருப்பதில்லை. அது பிழைப்பிற்காகச் செய்யப்படும் கட்டாய உழைப்பு (Forced Labor).
வேலை நேரத்தில் தொழிலாளி என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி நகல வேண்டும் என்பதை முதலாளியும் இயந்திரங்களுமே தீர்மானிக்கின்றன.
இதனால் வேலை செய்யும் நேரம் முழுவதும் தொழிலாளிக்கு ஒரு நரகமாக மாறுகிறது. அவர் வேலையில் இல்லாத போதுதான் (சாப்பிடும்போதும், தூங்கும்போதும்) தன்னை ஒரு மனிதனாக உணர்கிறார். வேலை நேரத்தில் வெறும் இயந்திரத்தின் ஒரு பாகமாக (Part of a machine) உணர்கிறார்.
3. மனித இயல்பில் இருந்து அந்நியமாதல் (Alienation from Species-Essence)
மார்க்ஸின் கூற்றுப்படி, மனிதர்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் உள்ள முக்கிய வேறுபாடே, மனிதர்கள் தங்களின் படைப்பாற்றல் (Creativity) மற்றும் கற்பனைத் திறனைப் பயன்படுத்திப் பொருட்களை உருவாக்குவதுதான். அதுவே மனித இயல்பு (Human Nature).
ஆனால் முதலாளித்துவத்தில், ஒரு தொழிலாளி தினமும் ஒரே வேலையை (உதாரணமாக, ஒரு நட்டை மட்டும் திருகுவது அல்லது ஒரு பட்டனை மட்டும் அமுக்குவது) இயந்திரத்தனமாகச் செய்கிறார்.
இதனால் மனிதனுக்கே உரிய தனித்துவமான படைப்பாற்றல் அழிக்கப்பட்டு, அவன் விலங்கு நிலைக்கு அல்லது இயந்திர நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.
4. சக மனிதர்களிடம் இருந்து அந்நியமாதல் (Alienation from Other Workers)
முதலாளித்துவச் சந்தை எப்போதும் தொழிலாளர்களுக்கு இடையே போட்டியை (Competition) உருவாக்குகிறது.
"யார் குறைந்த கூலிக்கு வேலை செய்வார்? யார் முதலாளிக்கு அதிக லாபம் ஈட்டித் தருவார்?" என்ற போட்டி நிலவுவதால், தொழிலாளர்கள் சக தொழிலாளர்களைத் தங்களின் தோழர்களாகப் பார்ப்பதில்லை; மாறாக, தங்களின் வேலை வாய்ப்பைப் பறிக்க வந்த எதிரிகளாகவோ அல்லது போட்டியாளர்களாகவோ பார்க்கிறார்கள்.
இதனால் மனிதர்களுக்கு இடையே இருக்க வேண்டிய கூட்டுறவு மனப்பான்மை மறைந்து, ஒட்டுமொத்த சமூகமும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட மனிதர்களின் கூட்டமாக மாறுகிறது.
சுருக்கம்
மார்க்ஸ் என்ன சொல்கிறார் என்றால், முதலாளித்துவம் மனிதர்களுக்குப் பணப் பற்றாக்குறையை மட்டும் தருவதில்லை; மாறாக, மனிதர்களின் மன அமைதி, மகிழ்ச்சி, படைப்பாற்றல் மற்றும் சமூகப் பிணைப்பு ஆகிய அனைத்தையும் பறித்து, அவர்களை உயிரற்ற வெறும் 'பண்டமாக' மாற்றுகிறது என்கிறார். இன்றைய நவீன கார்ப்பரேட் வேலை கலாச்சாரத்தில் (Corporate burnout / Hustle culture) இருக்கும் மன அழுத்தத்திற்கு இந்த 'அந்நியமாதல்' கோட்பாடு மிகச்சிறந்த உதாரணமாகப் பொருந்துகிறது.
காரல் மார்க்ஸின் கோட்பாடுகள் உலக வரலாற்றை ஆழமாக உலுக்கிய அதே வேளையில், அவை பொருளாதார வல்லுநர்கள், வரலாற்று ஆசிரியர்கள் மற்றும் சமூகவியலாளர்களால் மிகக் கடுமையான விமர்சனங்களுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளன.
மார்க்சியத்தின் மீது வைக்கப்படும் முக்கியமான 4 விமர்சனங்கள் இதோ:
1. பொருளாதார விமர்சனம்: 'உழைப்பு மதிப்பு கோட்பாடு' தோல்வி
ஒரு பொருளின் மதிப்பு என்பது அதை உருவாக்குவதற்குச் செலவிடப்பட்ட மனித உழைப்பின் அளவை வைத்தே தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்ற கோட்பாட்டின் (Labor Theory of Value) அடிப்படையில்தான் மார்க்ஸ் தனது ஒட்டுமொத்த பொருளாதார விதிகளையும் அமைத்தார்.
விமர்சனம்: நவீன பொருளாதார வல்லுநர்கள் (ஆஸ்திரிய பொருளாதார பள்ளி - Austrian School) ஒரு பொருளின் மதிப்பு என்பது அதன் உழைப்பைச் சார்ந்தது அல்ல; மாறாக, அது சந்தையில் மக்களுக்கு எவ்வளவு தேவையோ (பயன்பாடு மற்றும் பற்றாக்குறை - Utility and Scarcity) அதைச் சார்ந்தது என்று வாதிடுகின்றனர்.
உதாரணம்: ஒருவர் பாலைவனத்தின் நடுவே 100 மணிநேரம் கடினமாக உழைத்து ஒரு பெரிய குழியைத் தோண்டுகிறார். இங்கு உழைப்பு மிக அதிகம், ஆனால் அந்தப் பொருளால் யாருக்கும் பயனில்லை என்பதால் அதன் சந்தை மதிப்பு சுழியம் (Zero). அதே நேரத்தில், ஒருவர் தற்செயலாக ஒரு நொடிக் குனிந்து ஒரு அரிய வைரத்தைக் கண்டெடுத்தால், அதற்கு உழைப்பு தேவையற்றது என்றாலும் அதன் மதிப்பு மிக அதிகம்.
2. அரசியல் விமர்சனம்: சர்வாதிகாரமும் அரசின் குவியலும்
சோசலிச இடைக்காலக் கட்டத்தில் தொழிலாளர்களின் அரசு தற்காலிகமாக அதிகாரத்தைக் கையில் எடுக்கும், பின்னர் கம்யூனிசம் மலரும்போது அந்த அரசு அதிகாரம் தானாகவே 'சுருங்கி மறைந்துவிடும்' (Withering away of the State) என்று மார்க்ஸ் கருதினார்.
விமர்சனம்: ஆனால் வரலாற்று ரீதியாக, மார்க்சியப் புரட்சிகள் நடந்த நாடுகள் எதிலுமே (சோவியத் யூனியன், மாவோயிச சீனா, கம்போடியா) அரசு அதிகாரம் மறைந்து போகவில்லை. மாறாக, ஒட்டுமொத்த பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அதிகாரமும் அரசிடம் குவிந்ததால், அவை கொடிய சர்வாதிகார மற்றும் அடக்குமுறை ஆட்சிகளாக (Totalitarian regimes) மாறின. அதிகாரம் ஒருபோதும் தானாகக் கரையாது, மாறாக அது தன்னைத் தக்கவைக்கவே முயலும் என்பதை வரலாறு காட்டியுள்ளது.
3. வரலாற்று விமர்சனம்: தவறான புரட்சித் தர்க்கம்
தொழிலாளர் சுரண்டல் எங்கு உச்சத்தில் இருக்கிறதோ, அந்தப் பணக்கார மற்றும் தொழில்மயமான முதலாளித்துவ நாடுகளில் (உதாரணமாக: இங்கிலாந்து அல்லது ஜெர்மனி) தான் முதன்முதலில் கம்யூனிசப் புரட்சி வெடிக்கும் என்று மார்க்ஸ் கணித்தார்.
விமர்சனம்: ஆனால் வரலாறு மார்க்ஸின் கணிப்பிற்கு நேர்மாறாக நடந்தது. தொழில்மயமான முதலாளித்துவ நாடுகள் புரட்சியை நோக்கிச் செல்லவில்லை. மாறாக, அங்குள்ள தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் ஜனநாயகச் சீர்திருத்தங்கள் மூலம் தொழிலாளர்களுக்குச் சிறந்த ஊதியம், ஓய்வூதியம், காப்பீடு போன்ற சலுகைகளை வழங்கி முதலாளித்துவம் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டது (Welfare State). ஆனால், மார்க்சியப் புரட்சிகள் அனைத்தும் மார்க்ஸ் கணிக்காத, விவசாயத்தை மட்டுமே நம்பியிருந்த ஏழை நாடுகளில்தான் (ரஷ்யா மற்றும் சீனா) நிகழ்ந்தன.
4. மனித இயல்பு விமர்சனம்: உந்துதல் பற்றாக்குறை (The Incentive Problem)
கம்யூனிசத்தின் இறுதி இலக்கு "அவரவர் திறமைக்கேற்ப உழைப்பு, அவரவர் தேவைக்கேற்பப் பங்கீடு" என்பதாகும்.
விமர்சனம்: இது மனித உளவியலுக்கு எதிரானது என்று விமர்சகர்கள் கூறுகிறார்கள். ஒரு மனிதன் எவ்வளவு கடினமாக அல்லது எவ்வளவு திறமையாக உழைத்தாலும், அவனுக்குச் சமூகத்தில் மற்றவர்களைப் போலவே சமமான உணவும், வீடும், கல்வியும் தான் கிடைக்கப்போகிறது என்றால், அவன் ஏன் புதிய கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்? ஏன் கூடுதல் ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும்? இந்த தனிமனித உந்துதல் பற்றாக்குறை (Lack of Incentive) காரணமாகவே சோவியத் யூனியன் போன்ற நாடுகளில் உற்பத்தித் திறனும், புதிய கண்டுபிடிப்புகளும் குறைந்து, கடுமையான பொருட்கள் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டு பொருளாதாரம் வீழ்ந்தது.
விமர்சனங்களின் சுருக்கம்
அம்சம் | மார்க்சியக் கோட்பாடு | வரலாற்று/பொருளாதார யதார்த்தம் |
|---|---|---|
பொருளின் மதிப்பு | மனித உழைப்பின் அளவைப் பொறுத்தது. | சந்தையின் தேவை, பற்றாக்குறையைப் பொறுத்தது. |
அரசின் அதிகாரம் | தற்காலிகமாகத் தோன்றி, பின் தானாக மறையும். | நிரந்தரமாக நிலைத்து, சர்வாதிகாரமாக மாறுகிறது. |
புரட்சி நடக்கும் இடம் | வளர்ந்த தொழில்மயமான முதலாளித்துவ நாடுகள். | பின்தங்கிய ஏழை விவசாய நாடுகள். |
மனித உந்துதல் | பொதுநலனுக்காக மனிதன் முழுத்திறனுடன் உழைப்பான். | தனிப்பட்ட லாபம் அல்லது சலுகை இருந்தால் மட்டுமே உழைப்பு மேம்படும். |
கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை' நூலில் கூறப்பட்டுள்ள 10 முக்கிய புரட்சிகர நடவடிக்கைகள் எவை?
காரல் மார்க்ஸ் மற்றும் பிரெடெரிக் ஏங்கல்ஸ் தங்களின் 'கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை' (1848) நூலின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தின் இறுதியில், முதலாளித்துவ ஆட்சியை வீழ்த்திய பிறகு தொழிலாளி வர்க்கம் உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய 10 முக்கிய புரட்சிகர நடவடிக்கைகளைப் பட்டியலிட்டுள்ளனர்.
அவை பெரும்பாலும் வளர்ந்த நாடுகளுக்குப் பொருந்தும் எனக் குறிப்பிட்டாலும், அவை காலப்போக்கில் ஒரு சோசலிச சமூகம் மலர்வதற்கான மிக முக்கியமான ஆரம்பக்கட்ட வழிகாட்டுதல்களாகும். அந்த 10 நடவடிக்கைகள் இதோ:
1. நில உடைமை ஒழிப்பு
நிலங்களின் மீதான தனிநபர் சொத்துரிமையை ஒழிப்பது மற்றும் நிலத்திலிருந்து கிடைக்கும் அனைத்து வாடகைகளையும் (Rent) பொது நலனுக்காக அரசுப் பயன்பாட்டிற்கு மாற்றுவது.
2. முற்போக்கான வருமான வரி
பணக்காரர்களிடம் அதிக வரியும், ஏழைகளிடம் குறைந்த வரியும் வசூலிக்கும் மிகக் கடுமையான, முற்போக்கான வருமான வரி விதிப்பு முறை (Heavy progressive tax). இதன் மூலம் சொத்துக் குவிப்பு தடுக்கப்படும்.
3. வாரிசுரிமை ஒழிப்பு
தனிநபர்களின் சொத்துக்கள் அவர்களின் அடுத்த தலைமுறைக்குச் செல்வதைத் தடுக்கும் வகையில், அனைத்து வகையான வாரிசுரிமைகளையும் (Inheritance) முற்றிலும் ஒழிப்பது.
4. எதிரிகளின் சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்தல்
நாட்டை விட்டு வெளியேறிய துரோகிகள் (Emigrants) மற்றும் புதிய தொழிலாளர் அரசுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்யும் எதிரிகளின் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் அரசுடைமையாக்குதல்.
5. தேசிய வங்கி மற்றும் நிதி ஏகபோகம்
தனியார் வங்கிகளை ஒழித்து, அரசின் முழுக் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் ஒரே ஒரு தேசிய வங்கியைக் கொண்டு வருவது. இதன் மூலம் நாட்டின் ஒட்டுமொத்தக் கடன் மற்றும் நிதி ஆதாரங்களை அரசே நிர்வகிக்கும்.
6. போக்குவரத்து மற்றும் தகவல் தொடர்பு அரசுடைமை
தொடருந்து (Railways), கப்பல் போக்குவரத்து மற்றும் அஞ்சல் உள்ளிட்ட அனைத்து வகையான தகவல் தொடர்பு மற்றும் போக்குவரத்துச் சாதனங்களை அரசின் கைகளில் கொண்டு வருவது.
7. தொழிற்சாலைகள் மற்றும் விவசாய மேம்பாடு
அரசுக்குச் சொந்தமான தொழிற்சாலைகளைப் பெருக்குவது, உற்பத்திச் சாதனங்களை அதிகரிப்பது மற்றும் ஒரு பொதுவான திட்டத்தின் கீழ் பாழ்நிலங்களைப் பண்படுத்தி விவசாய நிலங்களை மேம்படுத்துவது.
8. கட்டாய உழைப்பு மற்றும் உழைப்புப் படை
வேலை செய்வதை ஒவ்வொரு குடிமகனின் சமமான கடமையாக்குவது. குறிப்பாக விவசாயம் மற்றும் உற்பத்தித் துறைகளுக்காக தொழிலாளர் படைகளை (Industrial armies) உருவாக்குவது.
9. விவசாயமும் தொழில்துறையும் இணைதல்
விவசாயத்தையும் தொழில்துறையையும் ஒருங்கிணைப்பது. இதன் மூலம் நகரங்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைப் படிப்படியாக ஒழிப்பது மற்றும் மக்கள் தொகை நாடு முழுவதும் சமமாகப் பரவச் செய்வது.
10. இலவசக் கல்வி மற்றும் குழந்தை உழைப்பு ஒழிப்பு
அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் அரசுப் பள்ளிகள் மூலம் இலவசப் பொதுக் கல்வியை வழங்குவது. தொழிற்சாலைகளில் குழந்தைகள் வேலை செய்யும் தற்போதைய குழந்தை உழைப்பு முறையை முற்றிலும் ஒழிப்பது.
இந்த 10 நடவடிக்கைகளும் 1848 இல் எழுதப்பட்டபோது பெரும் புரட்சிகரமானதாகக் கருதப்பட்டன. சுவாரசியமாக, இதில் உள்ள இலவசக் கல்வி, முற்போக்கான வருமான வரி போன்ற சில அம்சங்கள் இன்று பல முதலாளித்துவ மற்றும் ஜனநாயக நாடுகளாலுமே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
1848 இல் காரல் மார்க்ஸ் தன் அறிக்கையில் குறிப்பிட்ட 10 புரட்சிகர சோசலிச இடைக்கால நடவடிக்கைகள், 1917 அக்டோபர் புரட்சிக்குப் பிறகு விளாடிமிர் லெனின் தலைமையிலான போல்ஷிவிக் (Bolshevik) அரசால் எவ்வாறு வரலாற்றில் முதன்முறையாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன என்பதன் சுருக்கம் இதோ: [1, 2]
லெனின் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் "சோவ்நார்கோம்" (Sovnarkom) என்ற புதிய மக்கள் ஆணையர்கள் குழுவை அமைத்து, அடுத்தடுத்து அதிரடி ஆணைகளைப் (Decrees) பிறப்பித்து மார்க்ஸின் திட்டங்களுக்கு வடிவம் கொடுத்தார். [1, 2]
1. நில உடைமை ஒழிப்பு
மார்க்ஸின் வழிமுறை: நிலத்தின் மீதான தனிநபர் சொத்துரிமையை ஒழிப்பது.
லெனினின் செயல்பாடு: அக்டோபர் 26, 1917 அன்று லெனின் பிறப்பித்த "நில ஆணை" (Decree on Land) மூலம் நிலப்பிரபுக்கள், அரச குடும்பத்தினர் மற்றும் தேவாலயங்களின் நிலங்கள் எவ்வித இழப்பீடுமின்றி உடனடியாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. அவை ஒட்டுமொத்த மக்களின் பொதுச் சொத்தாக அறிவிக்கப்பட்டு விவசாயிகளுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. [1, 2, 3, 4]
2. வாரிசுரிமை மற்றும் 3. எதிரிகளின் சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்தல்
மார்க்ஸின் வழிமுறை: வாரிசுரிமையை ஒழிப்பது மற்றும் புரட்சிக்கு எதிரான எதிரிகளின் சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்வது.
லெனினின் செயல்பாடு: 1918 இல் சோவியத் அரசு அனைத்து வகையான வாரிசுரிமைகளையும் சட்டப்பூர்வமாக ரத்து செய்தது (சொத்துக்கள் வாரிசுகளுக்குச் செல்லாமல் அரசுக்கே சென்றன). மேலும், புரட்சியை எதிர்த்து நாட்டை விட்டு ஓடிய உயர்குடியினர் மற்றும் போல்ஷிவிக் எதிர்ப்பாளர்களின் (Rebels) சொத்துக்கள் அனைத்தும் 'சேகா' (Cheka) என்ற ரகசியக் காவல் அமைப்பு மூலம் முழுமையாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. [1, 2]
4. தேசிய வங்கி மற்றும் நிதி ஏகபோகம்
மார்க்ஸின் வழிமுறை: கடன் மற்றும் நிதி ஆதாரங்களை அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஒரே தேசிய வங்கியின் கீழ் கொண்டு வருவது.
லெனினின் செயல்பாடு: டிசம்பர் 1917 இல் சோவியத் ரஷ்யாவில் இருந்த அனைத்துத் தனியார் வங்கிகளும் வலுக்கட்டாயமாக மூடப்பட்டு அரசுடைமையாக்கப்பட்டன (Nationalization of Banks). அவை அனைத்தும் இணைக்கப்பட்டு "சோவியத் ஒன்றியத்தின் மாநில வங்கி" (State Bank of the USSR) என்ற ஒரே ஒரு ஏகபோக வங்கி உருவாக்கப்பட்டது. [1, 2, 3]
5. போக்குவரத்து மற்றும் தகவல் தொடர்பு அரசுடைமை
மார்க்ஸின் வழிமுறை: இரயில்வே, தந்தி, அஞ்சல் போன்றவற்றை அரசுடைமையாக்குதல்.
லெனினின் செயல்பாடு: ரஷ்யாவின் ஒட்டுமொத்த இரயில்வே கட்டமைப்பு, வணிகக் கப்பல் போக்குவரத்து, மற்றும் அச்சு ஊடகங்கள் அனைத்தும் உடனடியாக அரசின் முழுக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரப்பட்டன. போல்ஷிவிக் கொள்கைகளுக்கு எதிரான பத்திரிகைகள் தடை செய்யப்பட்டன (Decree on Press). [1, 2, 3, 4, 5]
6. தொழிற்சாலைகள் மற்றும் விவசாய மேம்பாடு
மார்க்ஸின் வழிமுறை: அரசுத் தொழிற்சாலைகளைப் பெருக்குதல் மற்றும் திட்டமிட்ட உற்பத்தி.
லெனினின் செயல்பாடு: "தொழிலாளர் கட்டுப்பாட்டு ஆணை" (Decree on Workers' Control) பிறப்பிக்கப்பட்டு, தொழிற்சாலைகளின் நிர்வாகக் குழுக்களில் தொழிலாளர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். பின்னர், "உள்நாட்டுப் போர்" (War Communism) காலத்தில் நாட்டின் அனைத்துப் பெருந்தொழில்களும் முழுமையாக அரசுடைமையாக்கப்பட்டு மத்திய திட்டமிடலின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டன. [1, 2, 3, 4]
7. கட்டாய உழைப்பு மற்றும் உழைப்புப் படை
மார்க்ஸின் வழிமுறை: வேலை செய்வதை ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையாக்குவது.
லெனினின் செயல்பாடு: சோவியத் அரசியலமைப்பில் "வேலை செய்யாதவனுக்கு உணவில்லை" என்ற மார்க்சிய முழக்கம் சட்டமாக்கப்பட்டது. முதலாளித்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் உட்பட அனைத்து மக்களும் கட்டாயமாக ஏதேனும் ஒரு உற்பத்தித் துறையில் உழைக்க வேண்டும் என்ற சட்டம் இயற்றப்பட்டது. [1]
8. இலவசக் கல்வி மற்றும் குழந்தை உழைப்பு ஒழிப்பு
மார்க்ஸின் வழிமுறை: இலவசப் பொதுக்கல்வி மற்றும் தொழிற்சாலைகளில் குழந்தை உழைப்பை ஒழிப்பது.
லெனினின் செயல்பாடு: சோவியத் அரசு கல்வித் துறையைத் தேவாலயங்களின் பிடியிலிருந்து விடுவித்து முற்றிலும் மதச்சார்பற்றதாக மாற்றியது. 16 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்யத் தடை விதிக்கப்பட்டு, ரஷ்ய வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. [1, 2, 3]
வரலாற்று உண்மை (Critique)
லெனின் மார்க்ஸின் இந்த 10 திட்டங்களை மிகத் தீவிரமாகச் செயல்படுத்த முயன்றார். ஆனால், இதனால் ஏற்பட்ட கடுமையான உள்நாட்டுப் போர் மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடி காரணமாக, 1921 இல் லெனின் தனது கொள்கைச் தீவிரத்தைக் கொஞ்சம் தளர்த்தி, சிறிய அளவிலான தனியார் வர்த்தகத்தை அனுமதிக்கும் "புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையை" (New Economic Policy - NEP) தற்காலிகமாக அறிமுகப்படுத்த வேண்டியதாயிற்று
விளாடிமிர் லெனின் 1921 இல் அறிமுகப்படுத்திய புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை (New Economic Policy - NEP) முதலாளித்துவத்திற்கு முழுமையாக வழிவகுக்கவில்லை; மாறாக, அது சோசலிசத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக தற்காலிகமாக எடுக்கப்பட்ட ஒரு "மூலோபாயப் பின்வாங்கல்" (Strategic Retreat) ஆகும்.
லெனினே இதை, "ஒரு அடி பின்னோக்கி, இரண்டு அடிகள் முன்னோக்கி" (One step backward, two steps forward) என்றுதான் வர்ணித்தார்.
இதன் பின்னணி, செயல்பாடுகள் மற்றும் அதன் விளைவுகள் இதோ:
1. ஏன் இந்தத் தற்காலிகப் பின்வாங்கல்?
1917 புரட்சிக்குப் பிறகு ரஷ்யாவில் கடுமையான உள்நாட்டுப் போர் (Civil War) வெடித்தது. அப்போது லெனின் "போர்க்கால கம்யூனிசம்" (War Communism) என்ற தீவிர மார்க்சியக் கொள்கையை அமல்படுத்தினார். இதன் கீழ்:
அனைத்துப் பொருட்களும் அரசுடைமையாக்கப்பட்டன.
விவசாயிகளிடம் இருந்த உபரி தானியங்கள் அனைத்தும் வலுக்கட்டாயமாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன.
விளைவு: கடுமையான பஞ்சம் ஏற்பட்டது, நாட்டின் உற்பத்தி முடங்கியது, லெனினுக்கு ஆதரவாக இருந்த விவசாயிகளும் மாலுமிகளும் (Kronstadt rebellion) அரசுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்யத் தொடங்கினர்.
பொருளாதாரம் முற்றிலும் அழியும் நிலையில் இருந்ததால், நாட்டை மீட்க லெனின் கம்யூனிசக் கொள்கைகளில் சற்று தளர்வுகளை ஏற்படுத்த முடிவெடுத்தார். அதன் விளைவே NEP.
2. புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையின் (NEP) முக்கிய அம்சங்கள்
சோசலிசக் கட்டுப்பாடு | அனுமதிக்கப்பட்ட முதலாளித்துவக் கூறுகள் |
|---|---|
அரசின் ஏகபோகம்: நாட்டின் பெருந்தொழில்கள் (Heavy Industries), வங்கிகள், இரயில்வே, மற்றும் வெளிநாட்டு வர்த்தகம் ஆகியவை தொடர்ந்து அரசின் முழுக் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருந்தன. | சந்தை சுதந்திரம்: விவசாயிகளிடம் இருந்து தானியங்களைக் கட்டாயமாகப் பறிமுதல் செய்யும் முறை நிறுத்தப்பட்டது. அதற்குப் பதிலாக ஒரு குறிப்பிட்ட 'வரி' மட்டும் வசூலிக்கப்பட்டது. மீதி உபரித் தானியங்களை விவசாயிகள் சந்தையில் விற்று லாபம் சம்பாதிக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். |
கட்டுப்பாடான முதலீடு: வெளிநாட்டு முதலீடுகள் சில நிபந்தனைகளுடன் அனுமதிக்கப்பட்டன. | தனியார் வர்த்தகம்: சிறிய அளவிலான தொழிற்சாலைகளையும் (20 தொழிலாளர்களுக்கும் குறைவாக உள்ளவை) தனியார் கடைகளையும் நடத்த அனுமதி வழங்கப்பட்டது. |
3. இதனால் உருவான புதிய வர்க்கங்கள்
சந்தைக்குச் சுதந்திரம் அளிக்கப்பட்டதால், சோவியத் ரஷ்யாவிற்குள் இரு புதிய குழுக்கள் உருவாயின:
குலாக்குகள் (Kulaks): சந்தையில் தானியங்களை விற்றுப் பணக்காரர்களாக மாறிய நிலவுடைமை விவசாயிகள்.
நெப்மேன்கள் (Nepmen): நகரங்களில் சிறிய கடைகள் மற்றும் வியாபாரங்களை நடத்தி லாபம் ஈட்டிய இடைத்தரகர்கள்/வணிகர்கள்.
இதனால்தான், சோவியத் அரசுக்குள்ளேயே மார்க்ஸியத் தூய்மைவாதிகள், "லெனின் மீண்டும் முதலாளித்துவத்தைக் கொண்டுவருகிறார்" என்று விமர்சித்தனர்.
4. இறுதி முடிவு: இது முதலாளித்துவமா?
இல்லை. லெனின் முதலாளித்துவத்தின் 'சந்தை' என்ற கருவியை மட்டுமே தற்காலிகமாகப் பயன்படுத்தினார். பொருளாதாரத்தின் மிக முக்கியமான "கட்டுப்பாட்டு மையங்கள்" (Commanding Heights) அனைத்தும் அரசிடமே இருந்தன. லெனினின் நோக்கம், சிதைந்துபோன பொருளாதாரத்தை மீட்டெடுத்து, தொழிலாளர்களையும் விவசாயிகளையும் ஒன்றிணைத்து, சோசலிசத்திற்கான ஒரு பலமான அடித்தளத்தை உருவாக்குவது மட்டுமே.
1924 இல் லெனின் மறைந்த பிறகு வந்த ஜோசப் ஸ்டாலின், 1928 இல் இந்த புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையை (NEP) முற்றிலுமாக ரத்து செய்தார். அதன் பிறகு, 'ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்' (Five-Year Plans) மூலம் ஒட்டுமொத்த விவசாய நிலங்களும் கூட்டுப் பண்ணைகளாக மாற்றப்பட்டு, முழுமையான சோசலிசப் பொருளாதார முறை மீண்டும் கொண்டு வரப்பட்டது.
வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் (Historical Materialism) என்பது மனித வரலாற்றின் நகர்வுகளையும், சமூக மாற்றங்களையும் காரல் மார்க்ஸ் எவ்வாறு அறிவியல் பூர்வமாக விளக்கினார் என்பதை உணர்த்தும் மிக முக்கியமான தத்துவக் கோட்பாடாகும்.
மார்க்ஸ் வாழ்ந்த காலத்தில் இருந்த தத்துவஞானிகள் (குறிப்பாக ஹெகல் - Hegel), "மனிதர்களின் புதிய சிந்தனைகளும், கருத்துக்களும்தான் (Ideas) வரலாற்றை மாற்றுகின்றன" என்று நம்பினர். ஆனால் மார்க்ஸ் இதை முற்றிலும் மறுத்தார். "மனிதர்களின் சிந்தனைகள் வரலாற்றை உருவாக்குவதில்லை; மனிதர்களின் பொருளாதாரத் தேவைகளும், உற்பத்தி முறைகளும்தான் மனித சிந்தனைகளையும் வரலாற்றையும் தீர்மானிக்கின்றன" என்று அவர் வாதிட்டார்.
இதனைப் புரிந்துகொள்ள மார்க்ஸ் மனித சமூகக் கட்டமைப்பை இரண்டு முக்கிய அடுக்குகளாகப் பிரிக்கிறார்:
1. சமூகக் கட்டுமானம்: அடித்தளமும் மேல்நிலைக் கட்டுமானமும்
மார்க்ஸின் தத்துவப்படி, ஒரு கட்டிடம் பலமாக நிற்க அதன் அடித்தளம் எவ்வளவு முக்கியமோ, அதேபோல ஒரு சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த வடிவத்தையும் அதன் பொருளாதார அடித்தளமே தீர்மானிக்கிறது.
அடித்தளம் (Base - பொருளாதாரம்): இது ஒரு சமூகத்தின் உற்பத்தி முறையைக் குறிக்கும். உற்பத்திச் சாதனங்கள் (நிலம், தொழிற்சாலைகள், கருவிகள்) மற்றும் உற்பத்தி உறவுகள் (முதலாளி-தொழிலாளி அல்லது நிலப்பிரபு-பண்ணையடிமை போன்ற உறவுகள்) இதில் அடங்கும்.
மேல்நிலைக் கட்டுமானம் (Superstructure - கலாச்சாரம்/அரசியல்): இந்த பொருளாதார அடித்தளத்தின் மீதுதான் ஒரு சமூகத்தின் அரசியல், சட்டம், மதம், கல்வி, கலை, ஊடகம் மற்றும் தத்துவங்கள் போன்ற அனைத்தும் கட்டமைக்கப்படுகின்றன.
மார்க்ஸின் வாதம்: பொருளாதார அடித்தளம் மாறும்போது, அதன் மேல் இருக்கும் அரசியல் மற்றும் கலாச்சார மேல்நிலைக் கட்டுமானமும் தானாகவே மாறும். உதாரணமாக, விவசாயப் பொருளாதாரத்தில் (நிலப்பிரபுத்துவம்) உருவான குடும்ப அமைப்பும் கூட்டுப் பிராத்தனைகளும், தொழிற்சாலைப் பொருளாதாரத்தில் (முதலாளித்துவம்) தனிக்குடித்தனங்களாகவும் நுகர்வோர் கலாச்சாரமாகவும் மாறிவிடுகின்றன.
2. வரலாற்றின் 5 கட்டங்கள் (The 5 Stages of History)
மனித வரலாறு என்பது பொருளாதார உற்பத்தி முறைகளின் அடிப்படையில் ஐந்து முக்கியக் கட்டங்களாக நகர்கிறது என்பதை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் விளக்குகிறது:
கட்டம் (Stage) | உற்பத்தி முறை (Mode of Production) | வர்க்கப் பிரிவு (Class Division) |
|---|---|---|
1. ஆதிப் பொதுவுடைமைச் சமூகம் (Primitive Communism) | வேட்டையாடுதல் மற்றும் உணவு சேகரித்தல். சொத்துக்கள் அனைத்தும் பொதுவானவை. | வர்க்கங்கள் இல்லை. ஏழை-பணக்காரன் இல்லை. |
2. அடிமைச் சமூகம் (Slave Society) | நிலமும் மனிதர்களும் சிலரின் வசம் குவிந்தன. | எஜமானன் vs அடிமை. |
3. நிலப்பிரபுத்துவச் சமூகம் (Feudalism) | விவசாயம் முதன்மைப் பொருளாதாரம். | நிலப்பிரபு (Lord) vs பண்ணையடிமை (Serf). |
4. முதலாளித்துவச் சமூகம் (Capitalism) | தொழிற்சாலை மற்றும் இயந்திர உற்பத்தி. | முதலாளி வர்க்கம் (Bourgeoisie) vs தொழிலாளி வர்க்கம் (Proletariat). |
5. கம்யூனிசச் சமூகம் (Communism) | தொழிற்சாலைகள் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்கள் அனைத்தும் சமூக உடைமையாக்கப்படும். | வர்க்கங்கள் முற்றிலும் ஒழிக்கப்படும். |
சுருக்கம்
சுருக்கமாகச் சொன்னால், மனித வரலாறு என்பது ஏதோ தற்செயலாகவோ அல்லது அரசர்களின் ஆசையினாலோ மாறவில்லை. அது பொருளாதார உற்பத்திச் சாதனங்களை யார் கையில் வைத்திருப்பது என்ற வர்க்கப் போராட்டத்தின் மூலமாகவே ஒரு கட்டத்திலிருந்து அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்கிறது என்பதை மார்க்ஸ் இந்த வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் மூலம் நிரூபித்தார்.
நவீன மார்க்சியம் (Neo-Marxism) என்பது 20-ஆம் நூற்றாண்டில், காரல் மார்க்ஸின் மரபுவழிக் கோட்பாடுகளில் ஏற்பட்ட சில குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்வதற்காக உருவான ஒரு மிக முக்கியமான தத்துவப் பிரிவாகும்.
காரல் மார்க்ஸ் பொருளாதார அடித்தளத்திற்கு மட்டுமே (Base) அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். ஆனால் நவீன மார்க்சிய அறிஞர்கள் (குறிப்பாக ஜெர்மனியின் பிராங்க்பர்ட் பள்ளி - Frankfurt School சிந்தனையாளர்கள்), முதலாளித்துவம் என்பது வெறும் துப்பாக்கி முனையிலோ அல்லது பணச் சுரண்டலாலோ மட்டும் நீடிப்பதில்லை; மாறாக, அது கலாச்சாரம், ஊடகங்கள் மற்றும் சித்தாந்தங்கள் மூலமாக மக்களின் மனங்களை ஆக்கிரமித்துத் தன்னைத் தக்கவைத்துக் கொள்கிறது என்று வாதிட்டனர்.
.நவீன மார்க்சியத்தின் மிக முக்கியமான 3 தூண்கள் இதோ:
1. கலாச்சார ஆதிக்கம் (Cultural Hegemony) - அந்தோனியோ கிராம்சி
இத்தாலிய மார்க்சிய அறிஞரான அந்தோனியோ கிராம்சி, முதலாளித்துவ வர்க்கம் நாட்டை ஆள்வதற்கு இரண்டு வழிகளைப் பயன்படுத்துகிறது என்கிறார்:
அடக்குமுறை (Coercion): காவல்துறை, இராணுவம், சட்டங்கள் மூலம் மக்களைக் கட்டுப்படுத்துவது.
இணக்கம் (Consent / Hegemony): பள்ளி, தேவாலயம், குடும்பம், மற்றும் ஊடகங்கள் மூலம் "முதலாளித்துவக் கருத்துக்களே இறுதியானது, சரியானது" என்று மக்களின் மனதை நம்ப வைப்பது.
இதன் விளைவாக, தொழிலாளர்கள் தங்களை முதலாளி சுரண்டுகிறான் என்பதை உணராமலேயே, முதலாளியின் சிந்தனைகளைத் தங்களின் சொந்தச் சிந்தனைகளாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழத் தொடங்குகிறார்கள்.
2. கலாச்சாரத் தொழிற்துறை (The Culture Industry) - அடோர்னோ & ஹோர்கிமர்
பிராங்க்பர்ட் பள்ளியைச் சேர்ந்த தியோடோர் அடோர்னோ மற்றும் மேக்ஸ் ஹோர்கிமர் ஆகியோர் நவீன ஊடகங்களை (சினிமா, இசை, தொலைக்காட்சி, விளம்பரங்கள்) மிகக் கடுமையாக விமர்சித்தனர்.
முதலாளித்துவம் இன்று கலை மற்றும் பொழுதுபோக்கையும் ஒரு பெரிய தொழிற்சாலையாக மாற்றிவிட்டது.
மக்கள் தங்களின் நிஜ வாழ்க்கைச் சுரண்டலையும், கவலைகளையும் மறந்து எப்போதும் ஒரு மாய உலகிலேயே மூழ்கியிருக்கும்படி இந்தத் தொலைக்காட்சித் தொடர்களும், வணிகப் படங்களும் செய்கின்றன.
இவை மக்களைப் புரட்சிகரமாகச் சிந்திக்க விடாமல் தடுத்து, அவர்களை வெறும் "செயலற்ற நுகர்வோராக" (Passive Consumers) மட்டுமே வைத்திருக்கின்றன.
3. ஒரு பரிமாண மனிதன் (One-Dimensional Man) - ஹெர்பர்ட் மார்குசே
1960களில் உலகப் புகழ்பெற்ற நவீன மார்க்சிய அறிஞரான ஹெர்பர்ட் மார்குசே, நவீன நுகர்வோர் கலாச்சாரம் எவ்வாறு மனிதர்களை அடிமையாக்குகிறது என்பதை விளக்கினார்.
முதலாளித்துவம் மனிதர்களுக்குப் போலியான தேவைகளை (False Needs) உருவாக்குகிறது. "புதிய கார், பெரிய வீடு, நவீன ஆடம்பரப் பொருட்கள் இருந்தால் தான் உன் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியானது" என்று விளம்பரங்கள் மூலம் நம்மை நம்ப வைக்கிறது.
மக்கள் அந்தப் பொருட்களை வாங்குவதற்காகவே மேலும் மேலும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களில் இரவு பகலாக உழைத்துத் தங்களின் வாழ்க்கையைத் தொலைக்கிறார்கள்.
இதன் மூலம் தொழிலாளி வர்க்கம் தனது புரட்சிகரமான குணத்தை இழந்து, முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள் முற்றிலும் உறிஞ்சப்பட்டு "ஒரு பரிமாண மனிதனாக" (One-Dimensional Man) மாறிவிடுகிறது.
மரபுவழி மார்க்சியம் vs நவீன மார்க்சியம் (சுருக்கமான ஒப்பீடு)
அம்சம் | மரபுவழி மார்க்சியம் (Classical Marxism) | நவீன மார்க்சியம் (Neo-Marxism) |
|---|---|---|
முக்கியக் கவனம் | பொருளாதாரம் (Base): தொழிற்சாலை, கூலி, வர்க்கப் போராட்டம். | கலாச்சாரம் (Superstructure): ஊடகங்கள், சித்தாந்தம், நுகர்வோர் கலாச்சாரம். |
புரட்சியின் உந்துசக்தி | தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்யும் தொழிலாளி வர்க்கம் | தொழிலாளர்கள் மட்டுமல்லாது மாணவர்கள், அறிவுஜீவிகள் மற்றும் விளிம்புநிலை மக்கள். |
சுரண்டல் முறை | உடல் உழைப்புச் சுரண்டல் மற்றும் வறுமை. | உளவியல் ரீதியான ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் சிந்தனைச் சுரண்டல். |
No comments:
Post a Comment